Ονειροπαρμένες Απάτητες Διαδρομές

Τιτλοι Τελους

2011-11-11T23:53:00.000+02:00

Μετα απο 3 χρονια συνεχης παρουσιας..ηρθε η ωρα να κλεισουμε...

Τιτλοι Τελους λοιπον...

Για να επανελθουμε δριμυτεροι..μεσα στους επομενους μηνες..με ιδιοκτητο website το οποιο περα απο της Ονειροπαρμενες Απατητες Διαδρομες..θα εχει πολλες εκπληξης...

Εις το επανιδειν λοιπον ταξιδιωτες του Αλλοκοσμου...

Ανακοινωση

2011-11-11T23:28:00.000+02:00

Θα ηθελα να ανακοινωσω οτι ο Ερρικος Σμυρναιος πλεον εχει το δικο του blog οπου μπορειτε να βρειτε τα ηδη υπαρχοντα του διηγηματα καθως και τα νεα του..

Θα ηθελα μεσα απο την αναρτηση αυτη να ευχηθω οχι καλη επιτυχια..καθως η επιτυχια ειναι παντα καλη.. αλλα υγεια και φαντασια για να συνεχισει να κανει αυτο που ξερει να κανει υπεροχα..να μας ταξιδευει σε κοσμους ονειρικους...

Χαιρεταω λοιπον εναν συγγραφεα, αλλα οχι εναν ανθρωπο που εχω την τυχη να ξερω χρονια και την χαρα να τον αποκαλω φιλο...

ΥΓ: To παρων blog θα κλεισει συντομα για να αλλαξει μορφη και να αναβαθμιστει, αλλα στο μελλον θα συνεχισει να φιλοξενει κειμενα του Ερρικου Σμυρναιου οπως κανει και με αλλους συγγραφεις.

Το Blog tou Ερρικου Σμυρναιου ονομαζεται

Ταξίδια στο Κάποτε-άλλοτε

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΞΕΒΡΑΣΕ ΤΟ ΚΥΜΑ

2011-09-12T23:33:00.000+03:00

Τρεις μέρες-και νύχτες- στο all inclusive ξενοδοχείο στάθηκαν αρκετές για να με φέρουν στα πρόθυρα ενός γερού νευρικού κλονισμού. Επόμενο ήταν: Με το που πάτησα το πόδι μου στο κακόγουστο λόμπι με τους λάμπερούς καθρέφτες, έπεσα στα νύχια ενός ψυχαναγκαστικού “φροντιστή” που δεν εννοούσε να μ' αφήσει σε χλωρό κλαρί. Ήταν ένας υπερκινητικός πενηντάρης που φορούσε κάτι πολύχρωμα-χαβανέζικα υποτίθεται-πουκάμισα και χασκογελούσε όλη την ώρα λέγοντας κρυόκωλα αστεία και που μ΄έβαλε, με το ζόρι σχεδόν, να συμμετέσχω σ' ένα σωρό ηλίθιες-διασκεδαστικές υποτίθεται-δραστηριότητες που θα μ' έκαναν να γίνω φίλος με τους υπόλοιπους πελάτες του.

Το συγκεκριμένο πρόγραμμα ψυχαγωγίας ήταν ότι χειρότερο θα μπορούσε κανείς να φανταστεί. Απ' το πρώτο κιόλας βράδι, βρέθηκα να χορεύω υπό τους ήχους μιας εκνευριστικής λάτιν μουσικής και να προσπαθώ να κάνω γελοία πράγματα όπως το να κρατάω ένα μήλο στο στόμα την ώρα που χοροπηδούσα πάνω-κάτω στηριγμένος στο ένα μου πόδι. Ακολούθησε ένας δεύτερος διαγωνισμός κατά τη διάρκεια του οποίου, όλοι εμείς οι άτυχοι πελάτες, έπρεπε να φορέσουμε μπικίνι και να παρελάσουμε μπροστά στις γυναίκες του γκρουπ που είχαν-δικαίως-ξεραθεί στα γέλια. Μετά, έπρεπε να μιμηθούμε διάφορα ζώα, εμείς τα ζώα, ενώ οι υπόλοιποι, εξίσου ζώα με εμάς, προσπαθούσαν ν' αναγνωρισουν το άτυχο πλάσμα που υποτίθεται ότι υποδυόμασταν.

Όπως ήταν φυσικό, ύστερα από το πρώτο εκείνο βράδι, κατέβασα ρολά. Έγραψα τους πάντες και τα πάντα στα παλιά μου τα παπούτσια και άρχισα να βολοδέρνω άσκοπα στον τεχνητό μικρόκοσμο του ξενοδοχείου όπου το μόνο που μπορούσε να κάνει κανείς ήταν να πλατσουρίζει σε χλωριωμένες πισίνες, να πίνει τον άμπακο σε κακόγουστα μπαράκια, να κυνηγάει μπαλάκια σε γήπεδα του μίνι-γκολφ και να ξαπλώνει κάτω από ψάθινες ομπρέλες, μαζί με μια διμοιρία από υπέρβαρες τουρίστριες που έμοιαζαν με ιδρωμένες γουρούνες!

Κατά το τέλος της δεύτερης μέρας είχα αρχίσει ν' απελπίζομαι. Το ξενοδοχείο έμοιαζε να φιλοξενεί αποκλειστικά και μόνο χαμηλόβαθμα στελέχη επιχειρήσεων καθώς και τις νευρωτικές συζύγους τους που τσίριζαν όλη την ώρα σαν θυμωμένες κάργιες. Ανάμεσά τους, έτσι για ποικιλία, σάπιζαν κάτι αλκοολικοί συνταξιούχοι που φορούσαν κολλητά μπλουζάκια και χακί σορτς και προσπαθούσαν να πείσουν τους εαυτούς τους ότι ήταν ακόμα τζόβενα. Όσοι από δαύτους δεν βρίσκονταν σε κατάσταση μόνιμης κατατονίας, φλέρταραν με μεσήλικες κυρίες που τους αγνοούσαν επιδεικτικά γιατί, έχοντας ξεροψηθεί στα σολάριουμ και τσιτωμένες καθώς ήταν από μπόλικα μπότοξ και πλαστικές, πίστευαν ότι ήταν πολύ μοιραίες και προτιμούσαν να την πέφτουν στο προσωπικό του ξενοδοχείου, φτάνει αυτό το τελευταίο να είχε ηλικία μικρότερη των 30 ετών και να ήταν γένους αρσενικού.

Έτσι λοιπόν, όλες οι ξαπλώστες ήταν μόνιμα κατελλειμμένες από ξαπλωμένα σώματα που έλυωναν κάτω απ' τον καυτό ήλιο της Μεσογείου, οι πισίνες ξεχείλιζαν από κόσμο που πλατσούριζε στο ψεύτικο γαλάζιο των νερών τους και στα μπαρ μεθοκοπούσε κόσμος και κοσμάκης χωρίς σταματημό. Υπήρχαν βέβαια και τ' παραίτητα γήπεδα του τένις όπου νεαροί δάσκαλοι για τις κυρίες και καλλίγραμμες δασκάλες για τους κυρίους πάλευαν να μεταλαμπαδεύσουν τις αρχές του συγκεκριμένου αθλήματος στους αδέξιους μαθητές τους.

Γύρω απ' τον πολύχρωμο, θορυβώδη, ασφυκτικό και εντελώς εφιαλτικό εκείνο μικρόσωμο απλωνόταν το νησί. Ήταν ένα αρχαίο ξερονήσι, σιωπηλό και άδειο, που υψωνόταν σαν την καμπουριαστή ράχη ενός δελφινιού μέσα απ' τα γαλάζια νερά του Αιγαίου, κάπου στα Νότια της Ρόδου.

Το λογικό ερώτημα που φαντάζομαι ότι θα μπορούσε να διατυπώσει κανείς σ' αυτό το σημείο είναι το εξής: Αφού έβρισκα τόσο δυσάρεστη την παραμονή μου σ' εκείνο το ξενοδοχείο, γιατί είχα επιλέξει να περάσω εκεί τις διακοπές μου και γιατί, στο κάτω κάτω, δεν το είχα βάλει στα πόδια με την πρώτη ευκαιρία;

Η απάντηση στο πρώτο σκέλος του ερωτήματος είναι ότι είχα αποφασίσει για εκείνη τη χρονιά να δοκιμάσω κάτι το εντελώς διαφορετικό. Έτσι λοιπόν, όταν έπεσα σε μια ιστοσελίδα που διαφήμιζε το εντυπωσιακό ξενοδοχείο, η προοπτική του να περάσω ένα δεκαπενθήμερο μακριά απ' όλους και απ' όλα, μου είχε φανεί γοητευτική. Εξάλλου, φαινόταν συμφέρουσα ως προσφορά. Δεκαπέντε μέρες έναντι μιας πολύ λογικής αμοιβής, με τα πάντα πληρωμένα και οργανωμένα.

Παρασύρθηκα λοιπόν από κάτι ηλίθιες φαντασιώσεις ότι θ' απομονωνόμουν λέει μέσα σ' ένα είδος ευγενικού ρεμβασμού αγκαλιά με κάποιο καλό βιβλίο ενώ θα έβλεπα παλιές ταινίες στην τηλεόραση του δωμάτιου μου αλλά δεν είχα υπολογίσει το ότι ο όρος “all inclusive” στη διάλεκτο του παγκοσμιοποιημένου τουρισμού της εποχής μας, σημαίνει επίσης ότι η διασκέδαση του πελάτη ειναι και αυτή ευθύνη της εταιρείας. ..

Και σαν να μην ήταν όλα αυτά αρκετά άσχημα από μόνα τους, όταν βαρέθηκα να περιφέρομαι εδώ και εκεί σαν τον απόβλητο, ανακάλυψα ότι ήταν αδύνατον να αναζητήσω καταφύγιο στο δωμάτιο μου γιατί ο σαματάς που ερχόταν απ' τους κήπους του ξενοδοχείου ήταν ασταμάτητος ενώ ο φροντιστής του γκρουπ μου χτυπούσε κάθε λίγο και λιγάκι την πόρτα για να με ρωτήσει, μ' ένα ψεύτικο χαμόγελο και μια παράξενη λάμψη στα ξεπλυμένα μπλε μάτια του, αν χρειαζόμουν κάτι και αν ήμουν καλά.

Το τελειωτικό χτύπημα βέβαια ήταν η δήλωση ενός αρκετά σνομπ και εξεζητημένου ρεσεψιονίστα ο οποίος με πληροφόρησε με ύφος χιλίων καρατίων ότι δεν μπορούσα να φύγω απ' το ξενοδοχείο γιατί το καραβάκι της γραμμής που μας συνέδεε με τη Ρόδο ερχόταν μόνο μια φορά την εβδομάδα, εκτός και αν ήμουν πολύ άρρωστος οπότε θα καλούσαν ελικόπτερο, με δικά μου έξοδα φυσικά.

Εν ολίγοις, ήμουν παγιδευμένος.

Εκείνο το βράδυ λοιπόν το έσκασα απ' το υστερικό εκείνο τρελάδικο και άρχισα να περιπλανιέμαι σε μια βραχώδη ακτή, στο πίσω μέρος του νησιού όπου δεν σύχναζε κανείς γιατί όλοι προτιμούσαν την αμμώδη παραλία που απλωνόταν μπροστά απ' το ξενοδοχείο και καταλαμβανόταν από πολύχρωμες ομπρέλες και σεζ λογκ.

Λίγα λόγια για το νησί τώρα: Ήταν μακρόστενο, με μέγιστη απόσταση απ' τη μια του άκρη μέχρι την άλλη, πέντε το πολύ χιλιόμετρα. Η πίσω του πλευρά ήταν εντελώς ασυνήθιστη για ελληνικό νησί και πολύ – πολύ ενδιαφέρουσα. Όπως έχω ήδη αναφέρει, ήταν βραχώδης, στολισμένη με ρηχούς ύφαλους όπου τα κύματα είχαν σκάψει ελικοειδεις βάθρες και λαβυρινθώδεις κοιλότητες. Το νερό της θάλασσας γλυστρούσε ανάμεσά τους, στροβιλίζονταν γύρω από στενά περάσματα και πέτρινα αυλάκια και παρήγαγε παράξενους θορύβους, ρουφηχτά βογγητά, σφυρίγματα και μακρόσυρτους παφλασμούς.

Ήταν σ' εκείνο το σημείο όπου περιπλανιόμουν μονάχος και ευτυχής, απολαμβάνοντας την ομορφιά του απαλού φωτός του φεγγαριού που κρεμόταν σαν χάλκινο νόμισμα πάνω απ' την λαμπερή γραμμή της θάλασσας. Τ' αλλόκοτα μουρμουρητά της θάλασσας έμοιαζαν να μου ψιθυρίζουν αρχαία μυστικά μέσα στο δροσερό σκοτάδι. Το απαλό αεράκι που άγγιζε το μέτωπό μου ήταν ένα γλυκό χάδι που έδιωχνε το θυμό μου μακριά. Ακόμα και ο πνιχτός και ρυθμικός βόμβος, η ασταμάτητη μουσική που ξεχύνονταν από τους κήπους και τις βεράντες του ξενοδοχείου, απόμακρη και εξασθενημένη καθώς ηχούσε, τόνιζε μάλλον παρά ράγιζε την ομορφιά της νύχτας.

Ανέκαθεν αγαπούσα τη θάλασσα. Από μικρό παιδί ένιωθα μια ανεξήγητη χαρά όποτε βρισκόμουν κοντά της ή κολυμπούσα στο δροσερό νερό της και μου άρεσε να παρακολουθώ τα κύματα με τις ώρες. Ποτέ δεν τη φοβήθηκα, ακόμα και όταν ήταν θυμωμένη. Η θάλασσα ήταν φίλη μου, μια ζωντανή απεραντοσύνη που άλλαζε συνέχεια και έκρυβε θαύματα και μυστικά. Έτσι λοιπόν εκείνη τη στιγμή, λουσμένος καθώς ήμουν στο παράξενο τραγούδι της, ένιωθα ευτυχισμένος.

Όταν βαρέθηκα να περπατώ πάνω στους βράχους και να παρατηρώ το στραφτάλισμα του φεγγαροφώτιστου νερού μέσα στις πέτρινες βάθρες τους, έκατσα σ' ένα λείο βράχο που έμοιαζε με το καβούκι κάποιας τεράστιας νεροχελώνας, ζεστής ακόμα απ' την κάψα της ημέρας, πήρα μια βαθιά αναπνοή και ατένισα, χαλαρωμένος επιτέλους, τον φεγγαρόλουστο ορίζοντα.

Και τότε έγινε ο σεισμός.

Ήταν μια απαλή δόνηση που δυνάμωσε σταδιακά και μετά έσβησε απότομα. Κράτησα την αναπνοή μου. Η αλήθεια είναι ότι μετά τον σεισμό της Αθήνας του 1999 το συγκεκριμένο φυσικό φαινόμενο με φοβίζει, μου προκαλεί ένα σφίξιμο στην καρδιά και μια αίσθηση τρόμου που δυσκολεύομαι να ελέγξω.

Κράτησα την αναπνοή μου περιμένοντας τη συνέχεια. Και τότε συνέβη κάτι περίεργο. Η θάλασσα σταμάτησε να αναστενάζει και να μουρμουρίζει γύρω μου. Ακολούθησε ένας μακρόσυρτος ρουφηχτός ήχος, λιγάκι σαν αυτόν που κάνει το νερό όταν τραβιέται μέσα απ' την τρύπα μιας μπανιέρας. Κοίταξα ολόγυρα και είδα τη θάλασσα ν' αποσύρεται, να τραβιέται προς τα μέσα και να εγκαταλείπει τις βάθρες και τ' αυλάκια που απλώνονταν γύρω μου σαν απλωμένα δίχτυα.

Όπως και οι περισσότεροι άνθρωποι, έχω ακούσει για το φαινόμενο που λέγεται τσουνάμι. Ξέρω ότι όταν η θάλασσα τραβιέται, κάποια στιγμή θα επιστρέψει. Σηκώθηκα όρθιος λοιπόν και σκαρφάλωσα στον κοντινότερο και πιο ψηλό βράχο. Ήταν ένας φυσικός σχηματισμός που σχημάτιζε ένα μικρό ακρωτήριο με απόκρημνες πλευρές. Εκεί ξανακάθισα και περιμενα την επιστροφή της θάλασσας.

Όπερ και εγένετο: Στην αρχή άκουσα ένα βαθύ βουητό, έναν ήχο που θύμιζε κάποιο πελώριο θηρίο να μούγκριζε από κάποια πολύ μεγάλη απόσταση. Και μετά τα βράχια και οι βάθρες που έχασκαν γύρω μου κατακλύστηκαν από ένα αλμυρό ποτάμι που άφριζε και έβγαζε ένα βροντερό αχό σαν φουσκωμένος καταρράκτης. Ευτυχώς βρισκόμουν αρκετά ψηλά ώστε το νερό να μην με φτάσει. Μόνο η υγρή του ανάσα με ψέκασε με το παγερό της άγγιγμα και ο βράχος πάνω στον οποίο είχα κουρνιάσει τρεμούλιασε λες και κάτι τον είχε μαστιγώσει. Κάποια στιγμή το μουγκρητό τελείωσε. Είδα τη θάλασσα να κατακλύζει τη βραχώδη ακτή και για μια στιγμή γύρω μου σήκώθηκαν συντριβάνια από λευκό αφρό αλλά μετά το νερό κατακάθισε, άρχισε να κελαρύζει ανάμεσα στα βράχια και τελικά όλα ηρέμησαν και η σιωπή και η γαλήνη της νύχτας ξαναπλώθηκαν πάνω στο πρόσωπο του κόσμου. Και μαζί τους ξανακούστηκε ο ρυθμικός βόμβος απ' τα μεγάφωνα του ξενοδοχείου. Συμπέρανα ότι το μικρό εκείνο τσουνάμι είχε αγγίξει μόνο τη μια πλευρά του νησιού και ότι κατά πάσα πιθανότητα, κανείς δεν είχε πάρει είδηση τι είχε μόλις συμβεί.

Περίμενα λοιπόν με την ησυχία μου το νερό να τραβηχτεί αρκετά ώστε να μπορώ να επιστρέψω και πάλι πίσω στο ξενοδοχείο, περπατώντας όπως και πριν πάνω στα βράχια. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά ακόμα, καθώς η εμπειρία που μόλις είχα ζήσει, μου είχε φανεί συναρπαστική. Όταν λοιπόν πήρα το δρόμο της επιστροφής, είχα την παράξενη εντύπωση ότι ο κόσμος είχε ξανανιώσει γύρω μου, ότι το απαλό φως του χάλκινου φεγγαριού είχε γίνει πιο φωτεινό και διάφανο ενώ οι σιλουέτες των γύρω βράχων έμοιαζαν πιο ξεκάθαρες και ενδιαφέρουσες, λες και είχαν μεταμορφωθεί στα σύμβολα κάποιας πολύ αρχαίας γραφής που μόλις είχα αρχίσει να αποκρυπτογραφώ.

Καθώς χοροπηδούσα από βράχο σε βράχο, άκουσα ένα πνιχτό πλατσούρισμα. Κοντοστάθηκα απορημένος και προσπάθησα να διακρίνω κάτι περισσότερο μέσα στο σκοτάδι, μπας και καταλάβω από που ακριβώς ερχόταν αυτός ο θόρυθος. Υπήρχε μια περίεργη αίσθηση αγωνίας σ' αυτόν τον ήχο, λες και κάτι που είχε παγιδευτεί κάπου εκεί κοντά πάλευε με όλες του τις δυνάμεις ν' απελευθερωθεί. Θα μπορούσε, σκέφτηκα, να είναι και κάποιος άνθρωπος που χρειαζόταν βοήθεια. Άρχισα λοιπόν και πάλι να περπατώ μέσα στο κιτρινωπό μισοσκόταδο, ακολουθώντας εκείνο τον ήχο που ανεβοκατέβαινε μαζί με το μουρμουρητό του νερού. Κάποια στιγμή ξανάκουσα το πλατσούρισμα, πιο δυνατό αυτή τη φορά. Ερχόταν από μια βράχινη λιμνούλα που βρισκόταν καμία δεκαριά μέτρα πιο μέσα στην ακτή. Η μισή της επιφάνεια σκεπαζόταν τώρα από κάτι μυτερά βράχια που φαίνεται ότι είχαν ξεκολλήσει, είτε από το σεισμό είτε από το παλιρροικό κύμα που είχε ακολουθήσει.

Πλησίασα ακόμα περισσότερο και είδα ότι το νερό πραγματικά ταράζονταν εκεί πέρα. Υπήρχε κάτι ζωντανό μέσα της αλλα δεν μπορούσα να δω με ακρίβεια τι ήταν αυτό γιατί το φεγγάρι που κρεμόταν πάνω απ' τον ορίζοντα άπλωνε μακρόστενες σκιές που κάλυπταν τη λίμνη. Έγειρα πάνω απ' την επιφάνειά της και μισόκλεισα τα μάτια μου, κοιτάζοντας το νερό. Μου φάνηκε τότε ότι διέκρινα μια θολή σιλουέτα, κάτι που κινούταν σπασμωδικά και έκανε το νερό να αναδέυεται. Έμοιαζε να έχει το μέγεθος ενός μεγάλου ψαριού, αλλά το σχήμα του μόνο ψάρι δεν θύμιζε. Καταράστηκα τον εαυτό μου που δεν είχα σκεφτεί να φέρω μαζί μου ένα φακό. Έκανα λοιπόν ένα βήμα πιο κοντά στην επιφάνεια του νερού, μισόκλεισα τα μάτια μου και προσπάθησα να διακρίνω κάτι περισσότερο. Και τότε, ανάμεσα στα πλατσουρίσματα, μου φάνηκε ότι άκουσα και κάτι που έμοιαζε με πνιχτή αναπνοή, κάτι που προσπαθούσε να ανασάνει σπασμωδικά. Επίσης μου φάνηκε ότι διέκρινα δύο μάτια που δεν ήταν ανθρώπινα. Ωστόσο, κάτι στον τρόπο που αντανακλούσαν το φως του φεγγαριού, πρόδιδε μια αγωνία που μπορούσα πολύ καλά να καταλάβω. Ίσως σκέφτηκα, το παγιδευμένο εκείνο πλάσμα να μην ήταν ψάρι αλλά κάποιο σκυλί που πάλευε να μην πνιγεί ή ίσως κάποια μεγάλη γάτα που είχε παρασυρθεί απ' τους βράχους και είχε παγιδευτεί κάτω από τα πεσμένα κομμάτια τους. Το σίγουρο πάντως ήταν ότι έπρεπε να το βοηθήσω. Εξάλλου, ανέκαθεν αγαπούσα τα ζώα, τα ένιωθα πιο πολύ ως αδέλφια των ανθρώπων που μοιράζονται μαζί μας αυτή τη γη και όχι ως υποδεέστερα πλάσματα δίχως νου και λογική και η αλήθεια είναι ότι όσο περνούσαν τα χρόνια, ένιωθα μεγαλύτερη αγάπη προς αυτά παρά προς τους ανθρώπους.

Αποφάσισα λοιπόν να κάνω κάτι παράτολμο. Βύθισα τα πόδια μου στο νερό και άρχισα να περπατώ πάνω στον γλιστερό πυθμένα της λίμνης. Βούτηξα μέχρι το ύψος της μέσης. Πλησίασα το πλάσμα που τώρα, καθώς ένιωθε την προσέγγισή μου, είχε μείνει ακίνητο. Κατάλαβα ότι με παρατηρούσε. Όταν πλησίασα αρκετά, απέφυγα να το αγγίξω για να μην με δαγκώσει πάνω στο φόβο του και άρχισα να ψαχουλεύω τους βράχους που το είχαν πλακώσει. Όταν βρήκα κάποια πιασίματα άρχισα να τους μετακινώ έναν-έναν, απαλά για να μην το πληγώσω, πρώτα τους πιο μικρούς και μετά τους πιο μεγάλους. Εκείνο, αθέατο μέσα στο σκοτάδι παρέμενε σιωπηλό και το μόνο που ένιωθα ήταν κάποιες απαλές κυματιστές κινήσεις που έκανε μέσα στο νερό.

Τελικά, τα δάχτυλά μου τυλίχτηκαν γύρω απ' το μεγαλύτερο από τα άγκωνάρια που το κρατούσαν παγιδευμένο. Ήταν αρκετά βαρύ αλλά αφού έβαλα όλη μου τη δύναμη, κατάφερα να το ανασηκώσω μια στάλα, αρκετά ώστε να το νιώσω να ξεγλυστράει από κάτω του και να κολυμπάει γύρω μου ελεύθερο. Και τότε συνέβησαν δύο πράγματα ταυτόχρονα. Το ένα ήταν ότι έχασα το κράτημα που είχα πάνω στο βράχο με αποτέλεσμα αυτός να ξεφύγει απ' τα δάχτυλά μου, να βουλιάξει στο νερό και να μου κάνει μια γερή γρατζουνιά στο πόδι. Το άλλο ήταν ότι το πλάσμα πέρασε από δίπλα μου και με ακούμπισε.

Το άγγιγμά του δεν μου θύμισε τίποτα οικείο. Ήταν κρύο και παράξενα γλοιώδες και τόσο αναπάντεχο που πάγωσα απ' το φόβο μου και η μόνη σκέψη που έκανα ήταν ότι μπορεί το αίμα μου που επέπλεε μέσα στο νερό της λίμνης να το ερέθιζε και να μου επιτίθονταν. Οπότε, σπρωγμένος απ' το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, πήδηξα έξω απ' το νερό, σκαρφάλωσα πάνω στους βράχους της ακτής και κοίταξα πίσω μου, ίσα ίσα για να προλάβω να δω μια μακρόστενη σιλουέτα, κάτι που έμοιαζε να αποτελείται μόνο από μακριά πλοκάμια, να γλυστράει με μια ρευστή ευκολία μέσα στο νερό, να κολυμπάει ανάμεσα στους τελευταίους βράχους που το χώριζαν απ' την ανοιχτή θάλασσα, και να χάνεται κάτω από τα κύματα.

Κυριέυτηκα από ένα συναίσθημα που έμοιαζε με αρχέγονη φρίκη. Κάτι στην όψη αυτού του ζώου με είχε σοκάρει και η σκέψη ότι είχε κολυμπήσει δίπλα απ' το ματωμένο πόδι μου που αιμορραγούσε ακόμα, μ΄έκανε να παγώσω. Ξανάρχισα να περπατώ προς το ξενοδοχείο, όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, κουτσαίνοντας σπασμωδικά.

Όταν μπήκα στην άδεια ρεσεψιόν, το πρώτο πράγμα που εισέπραξα ήταν η έκπληκτη ματιά του νεαρού ρεσεψιονίστ. Λογικό ήταν. Η εμφάνισή μου δεν ήταν και η καλύτερη δυνατή-ήμουν βρεγμένος μέχρι τη μέση και το παντέλόνι μου έσταζε αξιολύπητα αφήνοντας λιμνούλες νερού πάνω στο καλογυαλισμένο μάρμαρο της εισόδου. Τα παπούτσια μου έβγαζαν ένα σκούικ-σκουίκ καθώς βημάτιζα αγέρωχα προς το ασανσέρ ενώ η πληγή στο πόδι μου αιμαρραγούσε ακόμα ελαφρά, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα, το δεξί μου παντζάκι να έχει στολιστεί με μια εντυπωσιακή κόκκινη κηλίδα. Έμοιαζα εν ολίγοις με ταλαιπωρημένο ναυαγό.

Τον αγνόησα επιδεικτικά καθώς η εμπειρία μου στην βραχώδη παραλία, ο σεισμός και η συνάντηση μου με το υδρόβιο πλάσμα που είχα βοηθήσει, με είχε ταρακουνήσει πολύ. Αυτό όμως που μου έκανε εντύπωση ήταν το ότι τα πάντα έμοιαζαν φυσιολογικά και αδιατάρακτα. Κανείς φαινόταν να έχει πάρει είδηση το σεισμό που μόλις είχε ίχε συμβεί.

Με το που κάλεσα το ασανσέρ, μου ήρθε μια ιδέα. Επέστρεψα, βγάζοντας τον γνωστό σκουικ-σκουίκ ήχο, μέχρι τη ρεσεψιόν και στάθηκα μπροστά στον υπάλληλο. Διασταύρωσα το αυστηρό μου βλέμμα με το γουρλωμένο δικό του, και τον ρώτησα:

- “Το ξέρετε ότι πριν από λίγο έγινε σεισμός;”

- “Μάλιστα!” μου απάντησε εκείνος ξαφνιασμένος, “το είπαν στις ειδήσεις. Ήταν μια ασθενής σεισμική δόνηση μεταξύ Ρόδου και Τουρκίας. Δεν αναφέρθηκαν θύματα ή ζημιές.”

-“Ευχαριστώ,” του απάντησα με κοφτό ύφος και έκανα μια στροφή για να ξαναβάλω πλώρη για το ασανσέρ, όταν, κάτι τράβηξε την προσοχή μου.

Κοντοστάθηκα και κοίταξα την διακοσμητική τοιχογραφία που καταλάμβανε τον τοίχο πίσω απ' το κεφάλι του. Επρόκειτο για μια απομίμηση προιστορικής βραχογραφίας, σαν κι αυτές που έχουν βρεθεί στη Γαλλία, στο σπήλαιο του Λασκώ. Αυτή εδώ βέβαια είχε εντελώς διαφορετική αισθητική και μου θύμισε λιγάκι τις προιστορικές εικόνες που έχουν βρεθεί στα σπήλαια της ερήμου της Σαχάρας και που φιλοτεχνήθηκαν την εποχή που η συγκεκριμένη περιοχή ήταν εύφορη και γεμάτη με λίμνες και βλάστηση. Τούτη δω απεικόνιζε, πάνω σε μια επιφάνεια από κίτρινη πέτρα με μπόλικες ρωγμές και ροδόχρωμες κηλίδες, καφέ σιλουέτες ανθρώπων που έμοιαζαν με τις φιγούρες των ανδρών και των γυναικών που μας άφησε ο μινωικός πολιτισμός.

Το περίεργο ήταν ότι ανάμεσά τους υπήρχαν κάτι μεγαλόσωμα πλάσματα που θύμιζαν καλαμάρια τα οποία φαίνονταν να επικοινωνούν μαζί τους. Οι ανθρώπινες σιλουέτες ήταν μαζεμένες γύρω από εκείνα τα μεγάλα κεφαλόποδα, σαν ν' άκουγαν με προσοχή αυτά που τους έλεγαν. Ξανακοίταξα τον ρεσεψιονίστα που μάλλον θα είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ήμουν τρελός για δέσιμο, σκούπισα τα γυαλιά μου επιδεικτικά, τα ξαναφόρεσα με μια κοφτή κίνηση και τον ρώτησα με ύφος ειδήμονα:

- “Να υποθέσω ότι αυτός ο πίνακας αποτελεί αντίγραφο κάποιου πρωτότυπου έργου τέχνης;”

-”Μάλιστα!” μου απάντησε εκείνος, “είναι εμπνευσμένος από κάτι πολύ αρχαίες ζωγραφιές που βρέθηκαν σε μια σπηλιά που τώρα δεν υπάρχει πια!”

- “Και μήπως τυχαίνει να γνωρίζεις γιατί δεν υπάρχει η σπηλιά;”

-”Ο παππούς μου που είναι από τη Ρόδο, μου είπε ότι την ανατίναξαν οι Γερμανοί στον πόλεμο γιατί εκεί έκρυβαν πολεμοφόδια οι αντάρτες. Υποτίθεται ότι οι αρχαίοι είχαν φτιάξει μέσα της έναν βωμό όπου λάτρευαν κάτι θαλάσσινες θεότητες που ονομάζονταν Τελχίνες. Δεν ξέρω να σας πώ κάτι περισσότερο!”

Τον ευχαρίστησα και ξαναπήγα μέχρι το ασανσέρ. Μέχρι να φτάσω στον όροφο όπου βρισκόταν το δωμάτιό μου, το μυαλό μου είχε αρχίσει να λειτουργεί από μόνο του και να ακολουθεί παράξενα μονοπάτια. Είχα εν ολίγοις την αίσθηση ότι είχα αγγίξει τον ακρογωνιαίο λίθο κάποιου μυστηρίου και ότι τα κομμάτια κάποιου παράξενου παζλ έμπαιναν σιγά σιγά στη θέση τους, χωρίς όμως να έχω την παραμικρή ιδέα για το ποιά ήταν η συνολική εικόνα.

Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης είναι ένας πολύ παράξενος μηχανισμός. Πανάρχαιος και πανίσχυρος, είναι ένας αθέατος παρατηρητής, ένας αρχέγονος φύλακας που σφυρηλατήθηκε κατά τη διάρκεια εκατομμυρίων ανελέητων ετών και κρατάει τα μάτια και τ' αυτιά του ανοιχτά, τις αισθήσεις του οξυμένες, έτοιμος να υπερασπιστεί τον εαυτό του ενάντια σε κινδύνους που παραμένουν εντελώς αθέατοι για το συνειδητό μυαλό.

Άνοιξα τα μάτια μου μέσα στο σκοτάδι και το πρώτο πράγμα που αντίκρισα ήταν η αντανάκλαση του νερού κάποιας πισίνας που απλωνόταν στο ταβάνι του δωματίου μου σαν αεικίνητος πίνακας από φωτεινές κηλίδες που χόρευαν σιωπηλά. Ένιωθα το μυαλό μου άδειο και ήσυχο, ίδιο με την ακύμαντη επιφάνεια μιας λίμνης. Ετοιμάστηκα λοιπόν ν' αλλάξω πλευρό και να ξανακοιμηθώ, όταν έκανα μια παράξενη διαπίστωση: Το χρώμα των αεικίνητων αντανακλάσεων ήταν λίγο παράξενο. Αντί για το συνηθισμένο φωτεινό μπλε που είχα συνηθίσει, εχε μια ροδαλή απόχρωση. Επίσης, εκτός απ' το διακριτικό βουητό του κλιματιστικού που δούλευε στο φουλ, δεν ακουγόταν τίποτε άλλο. Ούτε ίχνος απ' τον σαματά της μουσικής που έπαιζε όλη νύχτα στα υπαίθρια μπαρ και τις πίστες του ξενοδοχείου και τον οποίο τα διπλά τζάμια της μπαλκονόπορτας αδυνατούσαν να μπλοκάρουν εντελώς. Τώρα απλωνόταν μια παράξενη σιωπή, τόσο παράξενη που γινόταν σχεδόν αλλόκοτη.

Έκλεισα τα μάτια μου αλλα μου ήταν αδύνατον να ξανακοιμηθώ. Κάποια στιγμή λοιπόν, έχασα την υπομονή μου, σηκώθηκά όρθιος και πλησίασα τη κλειστή μπαλκονόπορτα προκειμένου να τραβήξω τις κουρτίνες, να τις κλείσω και να αποκλείσω τον ενοχλητικό χορό των φωτεινών αντανακλάσεων που γέμιζαν το δωμάτιο. Όταν όμως το χέρι μου άγγιξε την κουρτίνα, σταμάτησε σαν παγωμένο γιατί με την άκρη του ματιού μου είδα κάτι που ήταν απλά απίστευτο:

Από τα κάγκελα του μπαλκονιού του πάνω ορόφου κρεμόταν ένα κόκκινο καλώδιο. Έμοιαζε να έχει πιαστεί στις περίτεχνες ελικοειδείς στροφές που έκανε το μεταλλικό κάγκελο-μια κακόγουστη απομίμηση κλασσικού μαιάνδρου. Μόνο που αυτό το πράγμα εκτός από κόκκινο φαινόταν και υγρό, σαν μουσκεμένο. Το κοίταξα παραξενεμένος και τότε μια φριχτή διαπίστωση άρχισε να σχηματίζεται αργά αργά στο μυαλό μου. Αυτό το πράγμα δεν ήταν καλώδιο, ήταν ένα κομμάτι από κάτι ζωντανό. Ήταν ένα εντόσθιο. Για μια στιγμή υποψιάστηκα ότι επρόκειτο για κάποιο κακόγουστο αστείο. Ίσως κάποιοι πελάτες του ξενοδοχείου που είχαν πιεί τον άμπακο, εκνευρισμένοι απ' την ακατάδεχτη και αντικοινωνική μου συμπεριφορά, να είχαν αποφασίσει να με παρενοχλήσουν μ' αυτό τον χυδαίο τρόπο. Ίσως μάλιστα και να με παρακολουθούσαν κρυμμένοι κάτω απ' τα διακοσμητικά δέντρα που περικύκλωναν την πισίνα.

Δεν θα τους έκανα τη χάρη! Φόρεσα βιαστικά ένα σορτς και άνοιξα την συρτή μπαλκονόπορτα με μια βίαιη κίνηση, γεμάτη θυμό και στη συνέχεια στήριξα τα χέρια μου πάνω στα κάγκελα και σάρωσα με το βλέμμα μου την πισίνα και τις σεζ λόγκ που την περικύκλωναν.

Ένα εντελώς απίστευτο και φρικιαστικό θέαμα απλώθηκε μπροστά μου: Το νερό της πισίνας είχε αποκτήσει μια ρόδινη απόχρωση γιατί μέσα του επέπλεε μια μάζα από διαμελισμένα πτώματα. Όσο για τις σεζ λόγκ, ήταν φορτωμένες με ανθρώπινες φιγούρες που θα 'λεγε κανείς ότι τις είχε λυώσει κάποια τεράστια μέγκενη. Ήταν η εικόνα ενός ολοκαυτώματος, μιας φριχτής σφαγής.

Τα διαμελισμένα πτώματα που επέπλεαν στο νερό αιμορραγούσαν ακόμα. Το νερό γινόταν όλο και πιο σκούρο καθώς τα σιωπηλά δευτερόλεπτα κυλούσαν βασανιστικά. Αυτό σήμαινε ότι η σφαγή είχε ολοκληρωθεί πριν από πολύ μικρό χρονικό διάστημα και αυτός, αυτοί ή τέλος πάντων οτιδήποτε κι αν ηταν αυτό που την είχε διαπράξει, μπορούσε να βρίσκεται ακόμα κάπου εκεί γύρω και να με παρακολουθεί. Ισως και να ήμουν το επόμενο θύμα.

Έκανα αργά-αργά δυο βήματα προς τα πίσω, ενώ η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή, σαν να προσπαθούσε να δραπετεύσει από το κλουβί των πλευρών μου. Μπήκα πισωπατώντας στο δωμάτιό μου και έσυρα την γυάλινη μπαλκονόπορτα όσο το δυνατόν πιο αθόρυβα. Την κλείδωσα και καθώς το βλέμμα μου καρφώθηκε για μια ακόμα φορά πάνω στο ματωμένο εντόσθιο που κρεμόταν ακόμα απ' τα κάγκελα του πάνω ορόφου, διαπίστωσα για πρώτη φορά ότι ήμουν καλυμένος από ένα στρώμα παγωμένου ιδρώτα που ανάβλυζε από κάθε μου πόρο σαν αρρώστεια.

Δεν ήξερα τι να κάνω. Η προστασία που μου πρόσφερε το δωμάτιο ήταν εντελώς ψεύτικη, η γυάλινη τζαμόπορτα θα μπορούσε να σπάσει με το παραμικρό. Έπρεπε να φύγω από εκεί μέσα, αλλά πως;

Καθώς κοίταζα ακόμα τον έξω κόσμο, τα φώτα έσβησαν. Σ' όλο το ξενοδοχείο, ταυτόχρονα. Τα φώτα της πισίνας που είχαν αποκτήσει μια απαίσια πορφυρή απόχρωση, χάθηκαν, το ίδιο και τα διακοσμητικά φώτα που έπεφταν πάνω στους κορμούς των φοίνικων γύρω απ' την πισίνα και καταμήκος των πλακόστρωτων μονοπατιών των κήπων. Το σκοτάδι που απλώθηκε γύρω μου ήταν συμπαγές και αρχαίο και το μόνο πράγμα που το μαλάκωνε ήταν το φως των αστεριών που λαμπύριζαν σαν τα μακρινά μάτια άγριων θηρίων.

Αλλά δεν μπορούσα να στέκομαι για πάντα σαν άγαλμα μέσα στο σκοτάδι. Έπρεπε να δραπετεύσω απ' αυτόν τον τόπο της σφαγής και να αναζητήσω βοήθεια, αν βέβαια έβρισκα κάτι τέτοιο σ' εκείνο το απομονωμένο νησί.

Περπατώντας στις μύτες των ποδιών μου, άνοιξα σιγά σιγά τη ντουλάπα όπου φύλαγα τα πράγματά μου, ντύθηκα με σκουρόχρωμα ρούχα, γέμισα και ένα μικρό σακίδιο που είχα φέρει μαζί μου μ' ένα μπουκάλι νερό και κάτι σοκολάτες που βρήκα στο μινι-μπαρ, φόρεσα ένα ζευγάρι μαλακά παπούτσια, έχωσα το πορτοφόλι με την ταυτότητα και τα λεφτά μου στην τσέπη μου, μαζί και το κινητό μου, και μετά, ξεκλείδωσα όσο το δυνατόν πιο διακριτικά την πόρτα του δωμάτιου και βγήκα στο διάδρομο απ' έξω.

Παρά το βαθύ σκοτάδι που απλωνόταν παντού, το αμυδρό φως των άστρων που έπεφτε πάνω στους λευκούς τοίχους και την ανοιχτόχρωμη μοκέτα του δαπέδου, μου επέτρεπε να διακρίνω, αν και πολύ αμυδρά, σιλουέτες και περιγράμματα. Ο διάδρομος ήταν άδειος και σιωπηλός σαν τάφος. Τίποτα δεν ακουγόταν, μόνο ο μακρινός παφλασμός των κυμάτων που ηχούσαν σαν πνιχτή ανασαιμιά. Άρχισα να περπατάω σιγά-σιγά προς το ασανσέρ και τις σκάλες που οδηγούσαν στο ισόγειο του κτιρίου. Ένα σχέδιο είχε αρχίσει να σχηματίζεται στο μυαλό μου, η ιδέα να βγώ απ' το ξενοδοχείο, να καταφέρω κάπως να φτάσω στην παραλία χωρίς να γίνω αντιληπτός, να σύρω ένα απ' τα πλαστικά κανό στη θάλασσα και να καταφέρω να κωπηλατήσω μέχρι τη Ρόδο ή τέλος πάντων μέχρι κάπου όπου θα έβρισκα άλλους ανθρώπους. Κάτι μου έλεγε ότι οι πάντες στο νησί ήταν νεκροί και ότι αν καθόμουν εδώ για πολύ ώρα ακόμα, θα είχα και εγώ την ίδια μοίρα.

Άρχισα λοιπόν να περπατώ κατα μήκος του σιωπηλού διαδρόμου.Κάθε φορά που περνούσα μπροστά από κάποια κλειστή πόρτα ένιωθα το αίμα μου να παγώνει, γιατί η σκέψη οτι από πίσω της μπορούσε να υπάρχει κάποιο ακόμα παραμορφωμένο πτώμα, ή αυτό που το είχε κάνει αυτό, ήταν περισσότερο απ' ότι μπορούσα ν' αντέξω. Οι εικόνες των κατακρεουργημένων πτωμάτων που έπλεαν στο νερό άστραφταν σαν φωτογραφικά φλας η μία μετά την άλλη μέσα στο μυαλό μου και τότε μια ακόμα πιο φριχτή υποψία σχηματίστηκε μέσα μου, η σκέψη ότι οτιδήποτε κι αν ήταν αυτό που είχε κάνει αυτό το κακό, σίγουρα δεν ανήκε στη φυλή των ανθρώπων.

Στάθηκα στην κορφή της σκάλας και τέντωσα τ' αυτιά μου προσπαθώντας να ακούσω το παραμικρό που θα μου έδινε να καταλάβω ότι υπήρχε και κάτι άλλο στο χώρο της ρεσεψιόν. Άδεια και σκοτεινή καθώς ήταν απλωνόταν μπροστά μου σαν μαυσωλείο. Το αχνό φως των αστεριών που γλυστρούσε στο εσωτερικό της μέσα απ' τα κρυστάλλινα φύλλα της εισόδου, σχημάτιζε ένα αμυδρό παραλληλόγραμμο πάνω στο γυαλιστερό μάρμαρο του δαπέδου. Αλλά η σιωπή εξακολουθούσε να είναι βαθιά και ατάραχη και όσο και αν άνοιγα τα μάτια μου σε μια προσπάθεια να δω πιο καλά μέσα στο σκοτάδι, δεν διέκρινα την παραμικρή κίνηση. Άρχισα λοιπόν να κατεβαίνω τα σκαλοπάτια ένα-ένα, περπατώντας στις μύτες των ποδιών μου, κρατώντας με το ένα χέρι το σακίδιο και με το άλλο το κιγκλίδωμα της σκάλας γιατί τα πόδια μου έτρεμαν τόσο πολύ που φοβόμουν μην με προδώσουν. Μόνο όταν πάτησα πλέον στο πάτωμα ανακάλυψα ότι οι υαλοπίνακες της εξώπορτας έλειπαν απ' τα πλαίσιά τους. Δεν ήταν απλά σπασμένοι, είχαν εξαφανιστεί εντελώς. Το ίδιο και ο ρεσεψιονίστας. Ήμουν απόλυτα μόνος.

Ένιωσα σαν το ίδιο το πεπρωμένο να με καλούσε να πάρω τα πράγματα στα χέρια μου.

Έπρεπε να δραπετεύσω από εκείνη την κυψέλη των νεκρών, εδώ και τώρα. Άρχισα λοιπόν να τρέχω προς την έξοδο, όταν, τη στιγμή που μπήκα στο φωτεινό παραλληλόγραμμο που σχημάτιζε το φως των άστρων στο δάπεδο, μπροστά μου, στο στέγαστρο της εισόδου, κάτι κινήθηκε.

Μόλις που πρόλαβα να κάνω πίσω και να πέσω καταγής. Αντίκρισα ένα πράγμα που έμοιαζε με μακρύ πλοκάμι το οποίο αναδεύτηκε δεξιά και αριστερά σαν τη προβοσκίδα κάποιου γλοιώδους ελέφαντα που ανίχνευε τον αέρα. Κατάλαβα ότι είχε νιώσει την παρουσία μου. Μπουσουλώντας με τα τέσσερα προς τα πίσω, πλησίασα το γκισέ της ρεσεψιόν και χώθηκα από πίσω του καθώς ένα δεύτερο και ένα τρίτο πλοκάμι έκαναν την εμφάνισή τους. Ήταν σαν να είχα εισβάλλει στην ατμόσφαιρα κάποιας παράξενης ταινίας τρόμου. Μόνο που εδώ το τέρας ήταν πραγματικό και δεν υπήρχε κανένας σεναριογράφος που θα εγγυόταν την επιβίωσή μου.

Άκουσα κάτι να προσγειώνεται στο δάπεδο μπροστά από την είσοδο και να αφήνει έναν απαίσιο πλατσουριστό ήχο. Αυτό το κάτι κινήθηκε. Άρχισε να πλησιάζει το γκισέ της ρεσεψιόν με μια ρευστή κίνηση που άφηνε πίσω της έναν ρουφηχτό ήχο και μετά, μια παράξενη μυρωδιά άγγιξε τα ρουθούνια μου, ένα μείγμα στάσιμου νερού και παγωνιάς που μ΄έκανε να ανατριχιάσω. Κουλουριάστηκα πίσω απ' τη ρεσεψιόν, σκέπασα το κεφάλι μου με τα χέρια μου και κράτησα την αναπνοή μου.

Το άκουσα να σηκώνεται όρθιο και να ψαχουλεύει την επιφάνεια του γκισέ. Ένα από τα πλοκάμια του έριξε το τηλέφωνο στο πάτωμα και σύρθηκε προς το μέρος μου σαν φίδι. Τόλμησα να κοιτάξω προς τα πάνω και είδα την άκρη του απαίσιου πλοκαμιού που έμοιαζε με σταχτιά φιδοκεφαλή να αιωρείται λίγα μόλις εκατοστά πάνω απ' το μέτωπο μου. Στην άκρη του υπήρχαν δύο τρύπες, σαν φριχτά ρουθούνια που ανοιγόκλειναν ρυθμικά ενώ γύρω τους μια σειρά από μακριά αγκάθια σχημάτιζαν ένα μικρό στεφάνι. Το πλάσμα θα πρέπει να είχε πιάσει τη μυρωδιά μου γιατί το πλοκάμι στάθηκε ακίνητο, οι δύο τρύπες τρεμούλιασαν και εγώ, σπρωγμένος από ένα κύμα απόλυτης φρίκης, παραλίγο να πεταχτώ όρθιος όταν το πλοκάμι αποσύρθηκε με μια απότομη κίνηση και άκουσα το ακατονόμαστο πλάσμα να πλησιάζει τις σκάλες και να τις ανεβαίνει με ταχύτητα, βγάζοντας μια σειρά από ρουφηχτούς και γλοιώδους ήχους.

Έκλεισα τα μάτια μου νιώθοντας έτοιμος να πεθάνω όταν εκείνη τη στιγμή άκουσα μια πόρτα ν' ανοίγει από πίσω μου και μια φωνή να μου ψιθυρίζει με αγωνία:

-”Ψιτ, μεγάλε! Δεν ξέρω πως τη γλύτωσες απ' το καλαμάρι, αλλά έλα μαζί μου, διαφορετικά θα σε κάνει κιμά σαν τους άλλους!”

Γύρισα το κεφάλι μου και αντίκρισα την πόρτα που βρισκόταν πίσω απ' το γκισέ της ρεσεψιόν να έχει ανοίξει μια σταλιά, ίσα-ίσα μια χαραμάδα. Μέσα απ' τη χαραμάδα με κοιτούσε ένα τρομοκρατημένο μάτι. Αν και η φωνή ήταν τρομαγμένη, σχεδόν στριγκή, στα πρόθυρα της υστερίας, αναγνώρισα τον νεαρό ρεσεψιονίστα με τον οποίο είχα μιλήσει πριν από λίγες ώρες. Χωρίς να διστάσω περισσότερο, υπάκουσα στην προτροπή του και μπουσούλισα μέχρι την πόρτα η οποία άνοιξε ακόμα περισσότερο ίσα-ίσα για να με χωρέσει. Χώθηκα μέσα της και η πόρτα ξανάκλεισε πίσω μου ερμητικά. Στη συνέχεια σηκώθηκα όρθιος, ακολούθησα τον σωτήρα μου μέσα από ένα μισοφωτισμένο διάδρομο που φωτιζόταν απ' τις εφεδρικές λάμπες του ξενοδοχείου και βρέθηκα σ' ένα μεγάλο χώρο που ήταν γεμάτος με μεταλλικές επιφάνειες και τραπέζια και που κατάλαβα ότι ήταν το μαγειρείο του ξενοδοχείου.

Μια ντουζίνα φακοί έπεσαν πάνω μας και μαζί τους το φως που έβγαζε μια λάμπα γκαζιού που κρεμόταν από ένα τσιγκέλι. Μισόκλεισα τα μάτια μου τυφλωμένος.

-”Είναι μαζί μας,” διαβεβαίωσε τους υπόλοιπους ο ρεσεψιονίστας. Τα φώτα των φακών σταμάτησαν να μας σημαδέυουν. Ανοιγόκλεισα τα μάτια μου και αντίκρισα το ακόλουθο θέαμα:

Mαζεμένοι στην κουζίνα ήταν έξι άνθρωποι. Τρεις κοπέλες που από το ντύσιμό τους κατάλαβα ότι δούλευαν σαν καμαριέρες, αν και φαινόντουσαν πολύ ταλαιπωρημένες τώρα, με χαλασμένο μέηκ απ και λερωμένα ρούχα, ο νεαρός ρεσεψιονίστας, ένας τύπος που φορούσε στολή μάγειρα και ένας κοστουμαρισμένος πενηντάρης που ήταν και ο μάναντζερ του ξενοδοχείου.

-”Μπορεί κάποιος από σας να μου εξηγήσει τι συμβαίνει εδώ πέρα;”

Έμοιαζαν πραγματικά τρομοκρατημένοι. Μια από τις κοπέλες, που ήταν καθισμένη σε κάποια απ' τις καρέκλες γύρω απ' τα τραπέζια, ρουθούνιζε ακόμα, έχοντας μόλις σταματήσει να κλαίει. Μια άλλη είχε περασμένο το δεξί της μπράτσο πάνω απ' τον ώμο της, σε μια μάταια προσπάθεια να την παρηγορήσει. Η τρίτη κοίταζε πεισματικά το κενό, σαν να είχε μόλις τσακωθεί με τις προηγούμενες δύο. Ο νεάρός ρεσεψιονίστας έτριβε νευρικά τα χέρια του ενώ το πουκάμισό του ήταν ματωμένο. Ο μάγειρας, που ήταν αρκετά ευτραφής και καραφλός, ήταν κάθιδρος: Κάτω απ' τις μασχάλες του είχαν σχηματιστεί σκούρες κηλίδες υγρασίας ενώ το πρόσωπό του έμοιαζε μουσκεμένο. Ο κοστουμαρισμένος μάνατζερ έμοιαζε να είναι και ο μοναδικός που διατηρούσε ακόμα κάποια στοιχειώδη ψήγματα ψυχραιμίας. Έσφιγγε το καλοξυρισμένο του σαγόνι νευρικά και είχε χαλαρώσει τη γραβάτα του. Στο δεξί του χέρι κρατούσε ένα γυάλινο ποτήρι που ήταν μισογεμάτο με ένα κίτρινο υγρό που μάλλον ήταν ουίσκι.

Καθώς τους κοίταξα έναν-έναν και εκείνοι μου ανταπέδιδαν το βλέμμα με μάτια νευρικά και φοβισμένα, ένιωσα ένα παράξενο συναίσθημα. Μέσα μου αναδεύτηκε κάτι που έμοιαζε με ικανοποίηση ανακατεμένη με μια σκοτεινή χαρά, ένας αντίποδας της οργής και της αηδίας που μου προκαλούσε η χαρούμενη και φωνακλάδικη συμπεριφορά τους λίγες ώρες πριν. Εν ολίγοις, δεν ένιωσα καμία συμπάθεια ή συμπόνοια.

-“Λοιπόν” τους ξαναρώτησα πιο επιτακτικά, με μια φωνή που ακούστηκε σκληρή σαν πιστολιά μέσα στη σιωπή που είχε απλωθεί στην ευρύχωρη κουζίνα.

-”Δηλαδή, δεν ξέρετε τίποτα;” με ρώτησε με ύφος βαθιάς δυσπιστίας ο μάνατζερ.

- “Οχι, τίποτα απολύτως,” του απάντησε κοιτάζοντάς τον στα μάτια με ύφος αγέρωχο, “το μόνο που ξέρω είναι ότι ξύπνησα πριν από λίγο στο δωμάτιό μου και ότι κάτι φαίνεται να έχει σκοτώσει σχεδόν τους πάντες εδώ πέρα!”

-”Όχι κάτι, κάποια πράγματα,” με διόρθωσε εκείνος, “κάποια πλάσματα που βγήκαν απ' τη θάλασσα και άρχισαν να μας σφάζουν σαν κοτόπουλα!”

Με το που άκουσε αυτά τα λόγια, η νεαρή σερβιτόρα που έκλαιγε προηγουμένως, ξανάρχισε να κλαίει γοερά. Ο ευτραφής μάγειρας κινήθηκε απειλητικά προς το μέρος της:

-”Σκάσε μωρή μαλακισμένη!” της φώναξε σε έξαλλη κατάσταση, “σκάσε μη σου βουλώσω το στόμα! Θες να μας ακούσουν αυτά τα τέρατα και να μπουκάρουν εδώ μέσα;”

-”Για τόλμα να την ξαναχτυπήσεις και θα σε κόψω φέτες, μα το θεό!” του απάντησε απειλητικά η φίλη της κοπέλας που την υποβάσταζε. Θέλοντας να επιβεβαιώσει την απειλή της, του έδειξε ένα μακρύ μαχαίρι που κρατούσε στο ελεύθερο χέρι της. Η απειλή της έμοιασε να πιάνει τόπο γιατί ο χοντρός δεν έκανε καμία απόπειρα να την πλησιάσει. Η κοπέλα συνέχισε να κλαίει, πιο πνιχτά όμως αυτή τη φορά, ενώ η τρίτη καμαριέρα προσπαθούσε να την παρηγορήσει βγάζοντας καθησυχαστικούς ήχους παρόμοιους μ' αυτούς που βγάζουν οι μανάδες για να ηρεμήσουν κάποιο ταραγμένο νήπιο.

-”Είπατε κάτι για πλάσματα,” προσπάθησα να πω, “εννοείτε σαν κι αυτό που παραλίγο να με αρπάξει στη ρεσεψιόν;”

- “Ναι,” μπήκε στη μέση ο νευρικός ρεσεψιονίστας, “κάτι πλάσματα σαν τεράστια καλαμάρια με πλοκάμια και βεντούζες. Όρμηξαν ξαφνικά, την ώρα που γινόταν ένα πάρτυ και έγινε πραγματιή σφαγή. Μου φαίνεται ότι μόνο εμείς έχουμε απομείνει ζωντανοί!”

-”Και γιατί δεν καλείτε βοήθεια;” τον ρώτησα, “γιατί δεν καλείτε κάποιον με τα κινητά σας;”

-”Γιατί δεν λειτουργεί τίποτα μεγάλε γιαυτό, “ μου απάντησε γρυλίζοντας ο μάγειρας, “απ' τη στιγμή που μπουκάρανε αυτοί οι διαόλοι εδώ μέσα, ούτε κινητά δουλεύουν, ούτε ραδιόφωνα ούτε τηλεοράσεις, τίποτα!”

Είχε δικιο. Κοίταξα το κινητό μοτ και είδα ότι δεν είχε καθόλου σήμα. Τότε πρόσεξα και κάτι άλλο, εξίσου περίεργο: Η ατμόσφαιρα είχε μια ηλεκτρισμένη αίσθηση, σαν να ήταν φορτωμένη με στατικό ηλεκτρισμό. Μια μυρωδιά όζοντος πλανιόταν στον αέρα.

-”Και τι θα κάνουμε τότε;”

Κανείς δεν απάντησε στο ερώτημα μου. Μια βαριά σιωπή έπεσε μέσα στην κουζίνα. Ακόμα και η υστερική καμαριέρα είχε πάψει να ρουθουνίζει. Εγώ περπάτησα μέχρι τους νεροχύτες, άνοιξα μια βρύση και γέμισα με νερό ένα γυάλινο ποτήρι.

-”Θα σου πω εγώ τι μπορούμε να κάνουμε,” μουρμούρισε ο μάγειρας, “μπορούμε ν' ανοίξουμε το ψυγείο και ν' αφήσουμε αυτό το πράγμα που βρίσκεται εκεί μέσα, να ξεφύγει. Ίσως μας αφήσουν ήσυχους τότε!”

-”Πράγμα; Ποιό πράγμα;” τον ρώτησα κοιτάζοντας τον.

Ο κοστουμαρισμένος πενηντάρης, ούρλιαξε εξω φρενών:

-”Σκάσε ρε ζώο! Αφού στο' πα, έτσι και πεις κουβέντα γιαυτό το πράγμα θα τη χάσεις τη δουλειά σου! Αλλά εσύ εκεί, αγύριστο κεφάλι! Δεν μπορείς να μην την κάνεις τη μαλακία σου!”

Ο μάγειρας σηκώθηκε όρθιος και πλησίασε το αφεντικό του απειλητικά:

-”Ακου να σου πω ρε κάθαρμα,” μούγκρησε, “αν νομίζεις ότι θα χάσω τη ζωούλα μου επειδή εσύ θες να βγάλεις κι άλλα λεφτά και να πουλήσεις αυτό το τέρας που κρατάς εκεί μέσα και να γίνεις ακόμα πιο πλούσιος, είσαι για τα πανηγύρια! Ξύπνα ρε, σε λίγο και γίνουμε κιμάς, δεν το 'χεις πάρει πρέφα;”

Τους κοίταξα αμίλητος, προσπαθώντας να καταλάβω τι στο καλό συνέβαινε. Εκείνοι έμοιαζαν έτοιμοι να πλακωθούν στο ξύλο.

-”Ακούστε με...” έκανα να πω αλλά εκείνοι με αγνόησαν. Με πλημμύρισε ένα κύμα καυτής οργής. Άρπαξε ένα μπουκάλι και το πέταξα ανάμεσά τους. Εκείνο θρυμματίστηκε μ' έναν εκκωφαντικό κρότο που στάθηκε αρκετό για να τραβήξει την προσοχή τους. Με κοίταξαν με παγωμένα βλέμματα:

-”Τι υπάρχει μέσα στο ψυγείο;” ρώτησα τρέμοντας ολόκληρος, όχι από φόβο αλλά από μια αλλόκοτη, πρωτόγνωρη οργή.

-”Θα σας πω εγώ,” μου απάντησε ο ρεσεψιονίστας. Ο μάνατζερ του έριξε ένα απειλητικό βλέμμα αλλά εκείνος καθόλου δεν πτοήθηκε από αυτό:

- “Καταρχήν, χέστηκα και αν μ' απολύσεις!” δήλωσε κοιτάζοντας το αφεντικό του με ύφος προκλητικό, “στο κάτω-κάτω σ' έχει σιχαθεί η ψυχή μου! Τρία χρόνια που δουλεύω στο ξενοδοχείο σου, έχω βαρεθεί να σε βλέπω να πουλάς αρχαία στους Τούρκους, να σου δίνουν λεφτά και να το παίζεις πλούσιος! Και ξέρεις και κάτι ακόμα; ακόμα και αν τη βγάλουμε ζωντανοί μέχρι το πρωί, αν νομίζεις ότι θα ξαναδουλέψω στο γαμημένο ξενοδοχείο σου, είσαι γελασμένος! Τελείωσες, το κατάλαβες; Δεν σε φοβάμαι πια!”

- “Έλα ρε!” γέλασε ο μάγειρας, “σήκωσε κεφάλι και η πριγκηπέσσα της ρεσεψιόν! Γουστάρω!”

- “Κοιτάχτε ρε ποιός κάνει τον άντρα!” πετάχτηκε και η τρίτη καμαριέρα που μέχρι τότε είχε μείνει σιωπηλή, “ο ψυχανώμαλος που για να χύσει, πρέπει να του χώνουν ένα μπουκάλι στον κώλο!”

Αυτή η τελευταία δήλωση στάθηκε αρκετή για να πυροδοτήσει καινούργιο επεισόδιο. Ο μάγειρας πετάχτηκε όρθιος ενώ το πρόσωπό του είχε γίνει μελιτζανί απ' το θυμό, η καμαριέρα με το μαχαίρι ετοιμάστηκε να τον περιλάβει και ο ρεσεψιονίστας άρχισε να κοιτάζει το κενό με περιφρόνηση. Άκουσα ένα μικρό και εντελώς αποστασιοποιημένο κομμάτι του μυαλού μου να σχολιάζει νοερά πως το μάνατζμεντ του ξενοδοχείου ήταν για κλάματα: Το μόνο που έδενε αυτούς τους ανθρώπους μεταξύ τους ήταν η ανάγκη τους να εξασφαλίσουν ένα μηνιαίο μισθό και τώρα που η ζωή τους απειλούταν έβγαζαν όλα τα άπλυτα τους στη φόρα. Ετοιμάστηκα να πετάξω καταγής και δεύτερο μπουκάλι όταν ο μάνατζερ έκανε κάτι που μας αιφνιδίασε όλους και μας έκανε να σταθούμε ακίνητοι: Έκατσε βαριά σε μια καρέκλα, έστρωσε με τα χέρια του τα μαλλιά του που είχαν σηκωθεί όρθια σαν βελόνες και άρχισε να κλαίει.

Στη συνέχεια είπε με χαμηλή φωνή:

-”Σήμερα το πρωί, ένας ψαράς απ' τη Ρόδο που μου πουλάει πότε πότε την ψαριά του, μου έδειξε κάτι περίεργο, κάτι που πιάστηκε στα δίχτυα του.

Καμιά φορά, επειδή τα νερά είναι πολύ βαθιά εδώ πέρα γιατί υπάρχει σεισμικό ρήγμα που φτάνει σε χιλιάδες μέτρα βάθος, πότε πότε πιάνει παράξενα πράγματα που βρίσκονται στο βυθό της θάλασσας: Στολίδια από κοχύλια και κόκαλλα ψαριών, πράγματα που μοιάζουν με κομμάτια από αγάλματα που δείχνουν ιχθυόμορφους ανθρώπους και σκαλίσματα που μοιάζουν σαν γρατζουνιές. Λέγεται ότι στο βυθό υπάρχουν τα ερείπια κάποιας πολύ αρχαίας πόλης αν και αυτό που πάντα μου έκανε εντύπωση είναι το πόσο κανούργια φαίνονταν όλα αυτά τα πράγματα, χωρίς φύκια ή όστρακα κολλημένα πάνω τους. Τέλος πάντων, αυτή τη φορά μου έδειξε κάτι άλλο, κάτι ζωντανό.”

-”Έμοιαζε με καλαμάρι;” τον ρώτησα ανατριχιάζοντας ολόκληρος ξαφνικά, καθώς είχα αρχίσει επιτέλους να καταλαβαίνω.

-”Ναι,” μου απάντησε εκείνος, “ήταν ένα πράγμα σαν μεγάλο καλαμάρι που έμοιαζε τραυματισμένο και με κοιτούσε με κάτι μεγάλα μαύρα μάτια. Ήταν αηδιαστικό αλλα με την πρώτη ματιά κατάλαβα ότι δεν έμοιαζε με κανένα από τα γνωστά καλαμάρια που έχω δει μέχρι τώρα στη ζωή μου. Καταρχήν μερικά από τα πλοκάμια του τέλείωναν σε κάτι που έμοιαζε με νύχια και δάχτυλα ενώ το κεφάλι του είχε κάπως ανθρώπινο σχήμα. Αποφάσισα να μην χάσω την ευκαιρία να πάει χαμένη. Σίγουρα ήταν κάποιο άγνωστο είδος που ζει στην άβυσσο και που τίποτα συλλέκτες ή μουσεία θα με πλήρωναν μια περιουσία για να το αποκτήσουν. Έκανα τον αδιάφορο λοιπόν, του έδωσα 30 ευρώ και το αγόρασα. Το έβαλα σε μια κάσα στο ψυγείο για να μη βρωμίσει αλλά αυτό, μετά από λίγο ξύπνησε και άρχισε να κινείται. Το κλείδωσα μέσα στο ψυγείο και έκανα μερικά τηλέφωνα. Αλλά μετά όλα έπαψαν να λειουργούν, ακόμα και τα σταθερά τηλέφωνα και ύστερα, μόλις βράδιασε, έγινε ο σεισμός. Και ύστερα από λίγο, βγήκαν από τη θάλασσα εκείνα τα τέρατα και έγινε ο κακός χαμός. Ευτυχώς, όλοι εμείς βρισκόμασταν κοντά στην κουζίνα εκείνη τη στιγμή και προλάβαμε να τρέξουμε και να κλειδωθούμε εδώ μέσα. Αλλιώς θα είχαμε πεθάνει και εμείς όπως και οι άλλοι!”

Τον κοίταξα χωρίς να μιλήσω ενώ χιλιάδες σκέψεις έτρεχαν στο μυαλό μου. Μια σειρά εικόνων άστραψαν σαν φωτογραφικά φλας, η σκοτεινή σιλουέτα του υδρόβιου πλάσματος που είχα βοηθήσει να επιστρέψει στο νερό, το αντίγραφο της τοιχογραφίας στη ρεσεψιόν, η εικόνα των πλοκαμιών που αναδεύονταν πάνω απ' το κεφάλι μου ερευνητικά, καθώς ζάρωνα πίσω απ' το γκισέ.

-”Τελχίνες....”μουρμούρησα, “κρατάτε φυλακισμένο έναν τελχίνα..”

-”Πως είπατε;” με ρώτησε με μισόκλειστα μάτια το αφεντικό του ξενοδοχείου.

-”Οι Τελχίνες ήταν κάτι προανθρώπινα πλάσματα που ζούσαν κοντά στο γειτονικό νησί της Ρόδου τα πολύ αρχαία χρόνια σύμφωνα με τη μυθολογία,” του απάντησα καθώς προσπαθούσα να θυμηθώ ένα βιβλίο αρχαιοελληνικής μυθολογίας που είχα διαβάσει μια φορά και έναν καιρό, “υποτίθεται ότι ήταν πολύ ισχυρές θαλάσσιες οντότητες, προανθρώπινες και πανάρχαιες, που μπορούσαν να επηρρεάσουν τον καιρό και να προκαλέσουν καταιγίδες ή ξηρασία. Αυτοί δίδαξαν στους κατοίκους της Ρόδου τις βάσεις του πολιτισμού σύμφωνα με κάποιες εκδοχές και οι πρώτες πόλεις του νησιού, όπως για παράδειγμα η Ιαλυσσός, χτίστηκαν απ' αυτούς. Λατρεύονταν σαν θεοί μέχρι τη στιγμή που ο Δίας τους απώθησε βαθιά μέσα στη θάλασσα, γιατί χρησιμοποίησαν τις δυνάμεις τους για κακό σκοπό, στέλνοντας μια χαλαζόπτωση που ρήμαξε το νησί!”

-”Τι μας λες ρε μεγάλε, σοβάρα;” φώναξε τότε ο μάγειρας και μετά γέλασε υστερικά. Αλλά το γέλιο του κόπηκε με το μαχαίρι, καθώς η πόρτα του ψυγείου τραντάχτηκε ξαφνικά και κάτι σύρθηκε πίσω της.

-”Προσπαθεί να βγει έξω! Χριστέ μου, προσπαθεί να βγει έξω!” τσίριξαν οι καμαριέρες και πετάχτηκαν μακριά απ' την πόρτα του ψυγείου που σειόταν ολόκληρη.Τα φώτα της οροφής τρεμόπαιξαν ενώ ο θόρυβος πραγμάτων που έσπαζαν ακούστηκε απ' τον έξω κόσμο. Μαζί του ακούστηκαν ρουφηχτοί και γλοιώδεις ήχοι, σαν κάτι να σέρνονταν και να ψαχούλευε έξω απ' τους τοίχους και πάνω από το ταβάνι της κουζίνας. Ο απορροφητήρας έτριξε λες και κάτι μακρύ και λεπτό σερνόταν στο εσωτερικό του.

Προτού προλάβει να με σταματήσει κανείς, σπρωγμένος λες από κάποια δύναμη ανώτερη από τη θέληση μου έκανα τότε κάτι το εντελώς τρελό. Έδωσα μια γερή σπρωξιά στο μάγειρα που στέκονταν μπροστά μου με πόδια ανοιχτά σαν κολοσσός, τον έριξα καταγής, τον κλώτησα δυνατά το πρόσωπο και μετά, αφού πέρασα από πάνω του με μια δρασκελιά, έπεσα πάνω στην πόρτα του ψυγείου, γύρισα το πόμολό της και την άνοιξα διάπλατα.

Οι γυναίκες της παρέας τσίριξαν για δεύτερη φορά. Τα φώτα έσβησαν και κάτι βαρύ παγωμένο και γλοιώδες, έπεσε πάνω μου και μ' έριξε καταγής

Πάλεψα να αναπνεύσω. Ο όγκος εκείνος σκέπαζε το πρόσωπό μου με μια γλοιώδη μεμβράνη που μ΄έπνιγε. Ένιωσα χοντρά πλοκάμια να ταξιδεύουν στο σώμα μου ερευνητικά, να εξερευνούν κάθε πτυχή του και προσπάθησα να κινηθώ αλλα ήταν εντελώς αδύνατον. Ήταν σαν να είχα τυλιχτεί από μια σφιχτή υγρή και παγωμένη κουβέρτα. Από κάπου πολύ μακριά, έτσι μου φάνηκε, άκουσα το θόρυβο μιας πόρτας που έσπαγε και μετά μια χορωδία κραυγών και ουρλιαχτών που πνίγηκαν γρήγορα μέσα σε μια φριχτή σιωπή. Κάτι σύρθηκε και μετά τα υγρά και σφιχτά εκείνα πλοκάμια που είχαν τυλιχτεί γύρω μου σαν χοντρά καλώδια, άρχισαν να μετακινούνται και να με σέρνουν μαζί τους πάνω στα λεία πλακάκια του πατώματος. Στο μεταξύ κόντευα να πεθάνω από ασφυξία καθώς η υγρή μάζα που σκέπαζε το πρόσωπό μου δεν μ' άφηνε να αναπνεύσω. Πάλεψα με αυξανόμενη απόγνωση και ένιωσα τους πνεύμονες μου να καίνε, να ικετεύουν για οξυγόνο και να κοντεύουν να εκραγούν όταν ξαφνικά, κάτι σύρθηκε μέσα στο στόμα μου, κάτι σαν έυκαμπτος σαρκώδης σωλήνας που είχε μια αλμυρή γεύση και ένιωσα ένα ρεύμα κρύου και υγρού αέρα να με γεμίζει. Εισέπνευσα σπασμωδικά, άρχισα να βήχω σαν τρελός αλλά το σφιχτό αγκάλιασμα των πλοκαμιών δεν χαλάρωσε καθόλου. Στο μεταξύ συνέχισα να μετακινούμαι και κάποια στιγμή μου φάνηκε ότι βυθιζόμουν όλο και περισσότερο σε κάποια απροσδιόριστα και παγωμένα βάθη. Και μετά νομίζω ότι έκλεισα τα μάτια μου και λιποθύμησα.

Με ξύπνησε μια αίσθηση παγωνιάς. Άνοιξα τα μάτια μου και ανακάλυψα ότι βρισκόμουν στο εσωτερικό μιας πελώριας σπηλιάς με υγρά τοιχώματα από όπου έσταζαν μεγάλες σταγόνες υγρασίας. Ανακάθισα πάνω σε κάτι που έμοιαζε με σωρό από υγρά φύκια και τ' αυτιά μου γέμισαν από τον ήχο των σταγόνων που έπεφταν μέσα σε ένα ευρύχωρο σκοτάδι. Ανοιγόκλεισα τα μάτια μου ξαφνιασμένος. Βρισκόμουν μόνος, μέσα σε κάποιο αρχέγονο σκοτάδι. Σκοτάδι; Όχι απόλυτα γιατί τώρα που τα μάτια μου προσαρμόζονταν σιγά σιγά, ανακάλυπτα ότι το δάπεδο και οι τοίχοι της πελώριας εκείνης σπηλιάς που είχε σχήμα θολωτό, εξέπεμπαν έναν αχνό πράσινο φωσφορισμό.

Εκείνη τη στιγμή άκουσα ένα πλατσούρισμα. Κοίταξα προς το σημείο όπου είχε ακουστεί και είδα ότι στο κέντρο της σπηλιάς υπήρχε μια στρογγυλή λιμνούλα μέσα απ' την οποία κάτι είχε ξεπροβάλλει και σέρνονταν προς το μέρος μου. Σύρθηκα μακριά του τρομοκρατημένος: Έμοιαζε με μια μάζα από φίδια που συστρέφονταν με μια χυδαία ζωτικότητα. Ένα ζευγάρι μαύρων με κοίταξαν μέσα στο μούχρωμα της σπηλιάς. Και μετά το πλάσμα σταμάτησε, ορθώθηκε μπροστά μου σαν σάρκινος οβελίσκος και έμεινε ακίνητο. Ένιωσα την καρδιά μου να σταματάει. Αλλά μέσα σ' όλη εκείνη τη φρίκη, κάτι αναδεύτηκε μέσα μου, μια γνώριμη ανάμνηση. Το πλάσμα αυτό έμοιαζε πολύ με το πλάσμα που είχα βοηθήσει να επιστρέψει στο νερό, τη νύχτα που έγινε ο σεισμός. Καθώς τα μάτια μου συνήθιζαν στο σκοτάδι ακόμα περισσότερο, μου φάνηκε ότι η σπηλιά ήταν γεμάτη με αρχαία αντικείμενα, με σπασμένους κίονες μινωικής τεχνοτροπίας, με κιονόκρανα και γκρεμισμένους τοίχους. Και στα τοιχώματά της απλώνονταν οι βραχογραφίες που έδειχναν τα πλοκαμοειδή όντα να μιλάνε με τους αρχαίους ανθρώπους που μια φορά και έναν καιρό κατοικούσαν το νησί.

Κατάλαβα τότε ότι βρισκόμουν απέναντι σ' έναν Τελχίνα, σ' ένα από τα πανάρχαια εκείνα όντα που είχαν λατρευτεί απ' τους ανθρώπους την εποχή της μακρινής προιστορίας. Εκείνος άρχισε να εκπέμπει έναν παράξενο βαθύ βόμβο που με ζάλισε αλλά που παράλληλα άρχισε να γεννάει περίεργες εικόνες και σκέψεις στο μυαλό μου. Ένιωσα ότι δεν ήθελε να μου κάνει κακό γιατί τον είχα βοηθήσει να σωθεί. Γιαυτό και θα με άφηνε να ζήσω. Με πλημμύρισε μια άγρια χαρά.

Ένιωσα ξαφνικά περισσότερο κοντά του από ότι είχα νιώσει για οποιονδήποτε άνθρωπο που είχα γνωρίσει μέχρι τότε στη ζωή μου. Κατάλαβα, καθώς ο βαθύς εκείνος βόμβος έκανε το κεφάλι μου να τρίζει, ότι είχαν επιτεθεί στο ξενοδοχείο γιατί προσπαθούσαν να απελευθερώσουν τον φυλακισμένο σύντροφο τους.

Στο μεταξύ, μέσα απ' τη λιμνούλα άρχισαν να βγαίνουν και άλλοι Τελχίνες οι οποίοι μαζεύτηκαν γύρω μου και άρχισαν να εκπέμπουν τον ίδιο απόκοσμο βόμβο. Παράξενες εικόνες χόρεψαν μπροστά μου σαν υγρά ολογράμματα, αρχαίες πολιτείες και λιμάνια, άνθρωποι που μαζευόταν σε φεγγαρόλουστες ακρογιαλίες για ν' ακούσουν το τραγούδι τους και μετά, ένα πελώριο κύμα, μια καταστροφή που γκρέμισε τις πόλεις, έδιωξε τους ανθρώπους στα βουνά και έβαλε τέλος στην αρχεγονη επικοινωνία.

Πλησίασα τα πλάσματα που με είχαν περικυκλώσει και εκείνα με ξανατύλιξαν με τα πλοκάμια τους και μετά ένιωσα το μυαλό μου ν' αδειάζει και μια πλημμυρίδα σκοταδιού να με γεμίζει σαν σκοτεινός υδράργυρος.

Με ξύπνησε ο ήχος των κυμάτων που έσπαγαν σε κάποια παραλία. Άνοιξα τα μάτια μου και αντίκρισα το γκρίζο και ψυχρό φως της ανέφελης ανατολής. Ανακάθισα πάνω σε μια κρύα αμμουδιά και βρέθηκα στην παραλία του ξενοδοχείου που τώρα ήταν καλυμένη από ψάθινες ομπρέλες που κοίτονταν εδώ και εκεί σαν τσακισμένα δέντρα διαλυμένες σεζ λόγκ και αναποδογυρισμένα κανό και θαλάσσια ποδήλατα.

Ήμουν μόνος. Πίσω μου, στο σιωπηλό ξενοδοχείο, κάποιοι γλάροι στριγκλίζανε πάνω απ' τα διαμελισμένα πτώματα.

Ένιωσα ξαφνικά εντελώς ελεύθερος, για πρώτη φορά στη ζωή μου, και βαθιά ευτυχισμένος. Κάθισα πάνω στην λεπτή άμμο και άφησα το κρύο αεράκι του σιωπηλού εκείνου πρωινού να με δροσίσει. Ήμουν ζωντανός, οι Τελχίνες που είχαν χαρίσει τη ζωή. Αλλά πέρα από αυτό, ένιωθα προνομιούχος. Είχα έρθει σε επαφή με μια αρχαία φυλή που είχε ακμάσει και μεγαλουργήσει χιλιάδες χρόνια προτού οι πρώτοι άνθρωποι μάθουν να μιλάνε και που εξακολουθούσε να κρύβεται στα παγωμένα βάθη της ωκεάνιας αβύσσου. Ένιωσα ότι ένας άρρηκτος δεσμός υπήρχε πια μεταξύ μας, κάτι που έψαχνα για μια ζωή προκειμένου να νιώσω ολοκληρωμένος. Είχα ανακαλύψει τους προσωπικούς μου θεούς.

Και εκείνη τη στιγμή, κατάλαβα ότι πολύ γρήγορα θα τους συναντούσα και πάλι, θα έρχονταν για να με πάρουν μαζί τους για μια ακόμα φορά, να μου δείξουν το υποθάλάσσιο βασίλειό τους και όλα τα θαύματα που κρύβονταν εκεί. Είχα ξεφύγει πια από την μετριότητα και τη φρίκη της ανθρώπινης καθημερινότητας, ένας ολόκληρος κόσμος αρχαίου μεγαλείου απλωνόταν μπροστά μου και εγώ μόλις είχα δρασκελίσει το κατώφλι.

Βολεύτηκα λοιπόν σε μια από τις πλαστικές καρέκλες της παραλίας, σταύρωσα τα πόδια μου και περίμενα τον ερχομό του πλεούμενου που κάποια στιγμή θα ερχόταν από τη Ρόδο για να φέρει τους καινούργιους τουρίστες του νησιου.

Ερρίκος Σμυρναίος,Copyright Ιούνιος 2011.

Καλό Καλοκαίρι

2011-07-23T03:28:00.000+03:00

Γι ακόμα μια φορά έφτασε η ώρα να πούμε αντίο...προσωρινά...κάλο καλοκαίρι εύχομαι σε όλους και όλες ..είτε πάτε κάπου..είτε μείνετε εδώ..εύχομαι να ξεκουραστείτε και να βρείτε τον χρόνο να ακούσετε λίγο τον εαυτό σας και να δείτε τις προσωπικές σας ανάγκες..όσο και εάν οι συνθήκες μας δυσκολεύουν γι αυτό..

Καλό καλοκαίρι λοιπόν και ραντεβού τον Σεπτέμβριο...

Εις το Επανιδείν..

TO XAMENO KOYΜΠΙ

2011-07-01T07:00:00.000+03:00

Θα έπρεπε να είναι ευτυχισμένη. Το ταξίδι ήταν υπέροχο και η Σκωτία γοητευτική, ένας τόπος σαγηνευτικός όπου ένιωθε κανείς την επιρροή κάποιου άλλου, πιο παραμυθένιου κόσμου. Ακόμα και ο καιρός είχε σταθεί καλός μαζί τους: Απ΄την πρώτη μέρα που προσγειώθηκαν στη Γλασκώβη τους υποδέχτηκαν γαλάζιοι ουρανοί και αφράτα συννεφάκια που άλλοτε έκρυβαν τον ήλιο και άλλοτε άφηναν το φως του να τους λούζει σαν χρυσαφένιος καταρράκτης.

Νοίκιασαν ένα αυτοκίνητο και ξεκίνησαν για το Εδιμβούργο, ταξιδεύοντας μέσα από υπέροχα και μυστηριακά τοπία όπου ακύμαντες λίμνες με σκουρόχρωμα νερά φώλιαζαν ανάμεσα σε πράσινους λόφους και πυκνά δάση από τεράστια έλατα. Αντίκρισαν αφρισμένους καταρράκτες και αρχαία κάστρα και απόλαυσαν τις φωτεινές νύχτες του μεσοκαλόκαιρου, τις μαγικές εκείνες ώρες όταν ο ήλιος κρύβεται για λίγο και το φως του γίνεται γλυκό και διάφανο ενώ στον ουρανό απλώνονται τα ρόδινα πέπλα ενός μακρόσυρτου δειλινού και μια αίσθηση υπερφυσικής γαλήνης και υπερκόσμιας ησυχίας αγκαλιάζει την ανθρώπινη ψυχή.

Επισκέφτηκαν γραφικά χωριουδάκια με γκρίζες στέγες και πετρόχτιστες προσόψεις που τις στόλιζαν ανθισμένες γλάστρες και αναρριχητικά φυτά. Δοκίμασαν τοπικά εδέσματα και ήπιαν ουίσκι σε παλιές παμπ και παραδοσιακά εστιατόρια, στις όχθες μικρών ποταμών όπου κολυμπούσαν πέστροφες και παιχνιδιάρες ενυδρίδες. Άκουσαν εκστατικοί τις νοσταλγικές μελωδίες μιας σκωτσέζικης γκάιντας και οι ψυχές τους ένιωσαν την ηρωική ανάσα περασμένων εποχών. Αγόρασαν αναμνηστικά από ατμοσφαιρικά καταστήματα που έμοιαζαν με μεσαιωνικά σκευοφυλάκια και κάποια στιγμή έφτασαν και στο Εδιμβούργο.

Η πόλη ήταν πανέμορφη και η γοτθική της ατμόσφαιρα συναρπαστική. Περπάτησαν στο Βασιλικό Μίλι, ξεναγήθηκαν στο ξακουστό της κάστρο, έκαναν μια βόλτα στο ανάκτορο του Χόλλυροουντ και ανέβηκαν στο λόφο του Κάρλτον. Φωτογράφησαν το επιβλητικό άγαλμα του Σερ Γούολτερ Σκοτ στο Πρίνσες Γκάρντενς και επισκέφτηκαν τις υπόγειες στοές της πόλης όπου υποτίθεται ότι τ' ανήσυχα φαντάσματα αδικοχαμένων νεκρών περιφέρονται ακόμα μέσα σ' ένα πνιγηρό σκοτάδι. Όταν χόρτασαν το Εδιμβούργο, την Αθήνα του Βορρά όπως το αποκαλούσαν οι ταξιδιωτικοί ανταποκριτές του 19ου αιώνα, βυθίστηκαν στη καρδιά των Σκωτσέζικων υψιπέδων, εκεί όπου φωλιάζουν οι θρυλικές λίμνες του Λοχ Νεςς και του Λοχ Λομμόντ.

Κι όμως, ο συναρπαστικός καταιγισμός των υπέροχων εκείνων τοπίων, των όμορφων πόλεων και των χωριών, των διαφορετικών γεύσεων, των μυρωδιών και των ακουσμάτων, δεν είχε καταφέρει να της προσφέρει την πολυπόθητη γαλήνη. Η καρδιά της παρέμενε σφιγμένη και η ψυχή της ανήσυχη. Αν μόνο δεν είχε λάβει εκείνο το καταραμένο τηλεφώνημα από τον γυναικολόγο της, λίγα μόλις λεπτά προτού αποβιβαστούν στο αεροπλάνο! Η συγκεκριμένη εκείνη στιγμή ξεδιπλωνόταν στο μυαλό της ξανά και ξανά σαν χιλιοπαιγμένη ταινία που δεν έλεγε να ξεθωριάσει:

Ο Ίαν την είχε αφήσει μόνη για να κάνει μια τελευταία επίσκεψη στις τουαλέτες του αεροδρομίου προτού αντιμετωπίσει την τετράωρη πτήση μέχρι τη Γλασκώβη, και εκείνη τον περίμενε στην ουρά με το διαβατήριό στο χέρι και τις βαλίτσες τους σ' ένα μεταλλικό καρότσι. Και μετά χτύπησε το κινητό της και εκείνη, μόλις διάβασε το νούμερο στη φωτεινή του οθόνη το έφερε στο αυτί της με αγωνία.

Όταν το ξανάκλεισε ένιωθε εντελώς αλλαγμένη. Μέσα σε μια σύντομη στιγμή είχε γίνει ένας άνθρωπος διαφορετικός. Μέσα της είχε τρυπώσει ένας μικρός χειμώνας, ένας σκληρός σβώλος χιονιού που θρονιάστηκε στο στομάχι της και δεν θα έλιωνε ποτέ.

Ξανάβαλε το κινητό στη θήκη του και ένιωσε την παρόρμηση να βάλει τα κλάματα αλλά εκείνη τη στιγμή είδε τότε τον Ίαν να την πλησιάζει με βήμα χαρούμενο και γοργό, με πρόσωπο που έλαμπε χαμογελαστό και γεμάτο προσδοκία. Και έτσι ξεκίνησε η δοκιμασία της γιατί αποφάσισε να μην του πει κουβέντα, να κρατήσει την ανακοίνωση που της είχε κάνει ο λακωνικός γυναικολόγος μυστική και να μην του αποκαλύψει τη σκληρή αλήθεια. Δεν της έκανε καρδιά να του καταστρέψει αυτές τις διακοπές που σήμαιναν τόσα πολλά γι αυτόν. Έβλεπε πολύ καλά πόσο χαρούμενος ήταν που βρισκόταν για μια ακόμα φορά στη Σκωτία, στον τόπο όπου είχε περάσει πολλά απ' τα παιδικά του χρόνια. Αλλά οι τρυφερές περιποιήσεις του, οι ασταμάτητες προσπάθειες που έκανε για να ομορφύνει την κάθε στιγμή του ταξιδιού τους, ο τρόπος που την κοιτούσε κάθε λίγο και λιγάκι, με μια μικρή αγωνιά, καθώς προσπαθούσε να καταλάβει αν μοιραζόταν τη χαρά του, την στεναχωρούσαν και τη γέμιζαν με δυσβάσταχτες ενοχές.

Έτσι λοιπόν, έκανε ότι μπορούσε για να τον καθησυχάσει. Του χαμογελούσε, έκανε πως άκουγε μ' ενδιαφέρον όλα όσα είχε να της πει για τους μύθους και τους θρύλους της Σκωτίας ενώ μέσα της στριφογύριζαν χιλιάδες σκέψεις, κύματα θλίψης που τα διαδέχονταν εκρήξεις οργής καθώς πάσχιζε να σκεφτεί ανώδυνους τρόπους για να του πει τ΄άσχημα νέα, όταν θα επέστρεφαν πίσω στην Αθήνα.

Τώρα βρίσκονταν στην γαλήνια επαρχία του Λόθιεν, στα βόρεια της Σκωτίας. Περπατούσαν σ' ένα ελικοειδές μονοπάτι, ανάμεσα σε πανύψηλα έλατα και βαθυπράσινες φτέρες που τα φύλλα τους έλαμπαν στολισμένα με αναρίθμητες δροσοσταλίδες.

-“Αυτό το μέρος είναι υπέροχο!”σχολίασε η Χριστίνα για να σπάσει τη σιωπή που είχε κρεμαστεί ανάμεσά τους.

Ο Ίαν σταμάτησε να περπατάει και γύρισε να την κοιτάξει. Τα χέρια του τύλιξαν τη μέση της και στο πρόσωπό του απλώθηκε ένα μικρό χαμόγελο ικανοποίησης. Τα μάτια του, φωτεινά και γαλανά, ίδια με διάφανα ζαφείρια που πάντοτε κατάφερναν να την συνεπαίρνουν, άστραψαν όλο χαρά. Το φως που χόρευε ανάμεσα στις φυλλωσιές των δέντρων, ύφανε ένα τρεμουλιαστό φωτοστέφανο γύρω απ' τα κυματιστά μαλλιά του που είχαν το χρώμα της ηλιόλουστης άμμου.

-“Μια φορά και έναν καιρό, ολόκληρη η Σκωτία καλυπτόταν από ένα δάσος σαν κι αυτό,” της απάντησε, πλησιάζοντας τα χείλη του στ' αυτί της, “Οι Ρωμαίοι κατακτητές το είχαν ονομάσει Καληδόνιο δάσος,” πρόσθεσε. “Αυτό εδώ δεν είναι παρά ένα μικρό κομμάτι του που υπάρχει ακόμα!”

- “Αλήθεια;” τον ρώτησε η Χριστίνα. Φώλιασε στην αγκαλιά του και κοίταξε γύρω της πλημμυρισμένη από ένα συναίσθημα που πλησίαζε το δέος. Το δάσος εκείνο φαινόταν πραγματικά πολύ αρχαίο. Σκιερό και γεμάτο από μυστηριακούς ψιθύρους, έμοιαζε να αναπολεί προαιώνια μεγαλεία.

- “Ναι, είναι πολύ παλιό-κάποια από τα δέντρα του έχουν ηλικία πολλών εκατοντάδων ετών!”

Ρωμαίοι κατακτητές. Ο Ίαν ήταν ένας καθαρόαιμος Κέλτης, γέννημα-θρέμμα των Βόρειων χωρών της Ευρωπαϊκής Ηπείρου, ένα γνήσιο παιδί του λαού των αρχαίων εκείνων ονειροπόλων που κατοικούσαν ακόμα στην Ιρλανδία, τη Σκωτία, την Ουαλία και τη Γαλλική Βρετάννη. Έμοιαζε ν' ανήκει σ' εκείνο το απέραντο δάσος που ανέπνεε γύρω τους σαν κοιμισμένος γίγαντας. Αλλά, υπενθύμισε η Χριστίνα στον εαυτό της, εκτος από αυτό ήταν και ο σύζυγός της που την αγαπούσε παράφορα και που είχε αποφασίσει για χάρη της να ζήσει στη Μεσογειακή και χαοτική Ελλάδα.

Η Χριστίνα αφέθηκε στο αγκάλιασμά του και σάρωσε για δεύτερη φορά με το βλέμμα της τα τεράστια δέντρα που άπλωναν από πάνω τους τις πυκνές τους φυλλωσιές. Θα'΄λεγε κανείς πως είχαν παρεισφρήσει σ' ένα παράλληλο σύμπαν όπου το ανθρώπινο είδος δεν είχε εμφανιστεί ποτέ και η φύση συνέχιζε να αναπτύσσεται ανενόχλητη, ανεπηρέαστη απ' τις καταστροφικές του παρεμβάσεις.

Κι όμως, λίγες εκατοντάδες μέτρα πίσω τους, κρυμμένο απ' τους κάθετους κορμούς των τεράστιων έλατων που υψώνονταν γύρω τους σαν αγέραστοι θεοί, ξεκινούσε ένα φροντισμένο πάρκο που στολιζόταν με πρασιές από ολάνθιστα τριαντάφυλλα και χαριτωμένα συντριβάνια. Εκεί, ανέμελοι τουρίστες έπιναν δροσερά αναψυκτικά κάτω από πολύχρωμες ομπρέλες. Στο κέντρο του πάρκου, περιτριγυρισμένο από μια αποξηραμένη τάφρο, υψωνόταν ένα γκρίζο κάστρο με μικρούς πυργίσκους και πάμπολλες επάλξεις. Τώρα όμως είχε μεταμορφωθεί σ΄ένα κομψό ξενοδοχείο που περιείχε πάμπολλα κομψά δωμάτια, δίκλινα και μονόκλινα με παλαιικά έπιπλα και ξύλινα ταβάνια.

Ήταν το καλοκαίρι του 2004, στα μέσα του Ιουνίου.

Είχαν αποφασίσει να φύγουν για ένα μήνα απ' την Ελλάδα με σκοπό ν' αποφύγουν την κακόγουστη μεγαλοπρέπεια και τον σαματά των Ολυμπιακών αγώνων και να γιορτάσουν την όγδοη επέτειο της γνωριμίας τους κάπου μακριά, με ηρεμία. Έτσι λοιπόν, όταν ο Ιαν της πρότεινε να κάνουν ένα ταξίδι στη Σκωτία, η Χριστίνα δέχτηκε με χαρά. Αν και ο προορισμός τους δεν θύμιζε σε τίποτα τη Γαύδο, το μέρος όπου είχαν συναντηθεί για πρώτη φορά, το καλοκαίρι του 1996, η προοπτική του να δει με τα μάτια της τον όμορφο εκείνο τόπο, της φάνηκε ακαταμάχητη.

Εκείνη τη στιγμή, καθώς στέκονταν αγκαλιασμένοι κάτω απ' τις χρυσοπράσινες αψίδες του αρχαίου δάσους, ένιωσε για πρώτη φορά ήρεμη και χαλαρωμένη, μακριά από κάθε σκοτούρα. Ήταν σαν να είχε εισβάλλει στη μαγική επικράτεια ενός παλιού παραμυθιού. Υπήρχε κάτι σ' εκείνο το δάσος, μια διάχυτη ενέργεια, που έκανε τη στεναχώρια που τη βασάνιζε να ξεθωριάσει σαν παλιά φωτογραφία.

Ο Ίαν θα πρέπει να ένιωσε την ανακούφισή της γιατί την φίλησε απαλά στα χείλη και αφού πέρασε το χέρι του γύρω απ' το δικό της, άρχισε να την οδηγεί βαθύτερα μέσα στο δάσος:

- “Έλα,” της ψιθύρισε, “θα σε πάω σ΄ένα σημείο που έχει πολύ μεγάλη αξία για μένα!”

-“Έχεις ξανάρθει εδω;” τον ρώτησε εκείνη κοιτάζοντάς τον με απορία. Η παιχνιδιάρικη λάμψη των ματιών του έκανε το σφυγμό της να ζωηρέψει. Τι να είχε άραγε κατά νου;

-“Ναι, βέβαια!” της απάντησε, “βρέθηκα εδώ πέρα ένα χρόνο ακριβώς προτού σε γνωρίσω!”

- Εκατέρωθεν του μονοπατιού φύτρωναν αναρίθμητες μπλε καμπανούλες. Άπλωναν ένα πυκνό χαλί που αγκάλιαζε τις ρίζες των αρχαίων δέντρων μέχρι εκεί που έφτανε το βλέμμα της. Ο αέρας μύριζε όμορφα, στολισμένος με τα κελαηδίσματα αναριθμητων πουλιών. Άστραφτε φορτωμένος με σπινθηροβόλα σύννεφα από μικροσκοπικούς κόκκους γύρης που αιωρούνταν νωχελικά πάνω απ' το γαλάζιο χαλί των λουλουδιών. Οι ακτίνες του ήλιου χάραζαν κάθετα νήματα που έτρεμαν σαν τεντωμένες χορδές ενώ κάθε τόσο έβλεπε μικρά σκιουράκια με φουντωτές ουρές που σαν φευγαλέα ξωτικά πηδούσαν από κλαδί σε κλαδί, ξαφνιασμένα απ' την παρουσία των δύο εισβολέων.

Ύστερα από μια τελευταία στροφή του μονοπατιού, βρέθηκαν μπροστά σ΄ένα ηλιόλουστο ξέφωτο: Ένα κυκλικό άνοιγμα που περιβαλλόταν από κάθετους κορμούς ελάτων και που στο κέντρο του, πάνω σ' ένα τετράγωνο βάθρο από λαξευμένο γρανίτη, υψωνόταν ένα άγαλμα από κιτρινισμένο μάρμαρο: Μια γυναίκα που φορούσε ένα κοντό κυνηγετικό μανδύα και που στο δεξί της χέρι κρατούσε ένα τόξο. Μια φαρέτρα περνούσε διαγώνια απ' την πλάτη της ενώ τα μακρυά μαλλιά της πλαισίωναν ένα πρόσωπο που ήταν πανέμορφο και αυστηρό, διαποτισμένο από μια αρχαϊκή μεγαλοπρέπεια.

-”Είναι αυτό που νομίζω ότι είναι;”

-”Ναι!” τη διαβεβαίωσε ο Ίαν, ενθουσιασμένος από την έκπληξη που είχε χρωματίσει τη φωνή της, Είναι ένα άγαλμα της θεάς Άρτεμης!” “Και δεν σου έχω πει το καλύτερο ακόμα! Οι κάτοικοι των γειτονικών χωριών, μέχρι πρόσφατα, πίστευαν ότι είναι μια θεότητα, κάτι σαν νεράιδα, που προστατεύει αυτό το δάσος! Υπάρχουν μάλιστα πολλοί ανάμεσά τους που ακόμα το πιστεύουν!”

- “Α, ναι;” τον ρώτησε εκείνη νιώθοντας κάποια δυσπιστία.

- “Θα σου δείξω,” επέμεινε ο Ίαν. Κρατώντας την ακόμα απ' το χέρι, την οδήγησε μπροστά στο βάθρο του αγάλματος. Εκεί, έσκυψε και έδειξε κάτι με το χέρι του:

- “Κοίτα!”

Η Χριστίνα ακολούθησε το παράδειγμά του και είδε κάτι που της φάνηκε αρκετά παράξενο: Στη βάση του βάθρου που είχε πρασινίσει απ' τις λειχήνες που κάλυπταν την τραχιά του επιφάνεια, αντίκρισε μικρές φιγούρες ανθρώπων που έμοιαζαν με κούκλες και ήταν φτιαγμένες από άχυρο και καλαμπόκι. Ανάμεσά τους υπήρχαν φρούτα, καρποί, και κουρέλια από ρούχα καθώς και ένα μισογεμάτο μπουκάλι κρασιού.

- “Δηλαδή αυτές είναι προσφορές;” ρώτησε τον Ίαν κοιτάζοντάς τον απορημένη.

- “Ακριβώς!” τη διαβεβαίωσε εκείνος. Η φωνή του παλλόταν από έναν παιδιάστικο ενθουσιασμό που την ξάφνιασε. “Δεν είναι υπέροχο το ότι ακόμα και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν και νιώθουν τη δύναμη αυτού του δάσους;”

H Χριστίνα έμεινε σιωπηλή για μια στιγμή, σαν να προσπαθούσε να κατανοήσει το νόημα των λέξεων που μόλις είχε ακούσει.

-”Τι εννοείς;” τον ρώτησε τελικά, “και καταρχήν, πως βρέθηκε το ελληνικό αυτό άγαλμα σ' αυτό το σκωτσέζικο δάσος;”

Ο Ίαν πέρασε το χέρι του γύρω από τους ώμους της σαν να προσπαθούσε να την καθησυχάσει. Για μια ακόμα φορά η Χριστίνα ένιωσε εντυπωσιασμένη από την ευκολία με την οποία κατάφερνε να ανιχνεύει τα συναισθήματά της. Η αλήθεια ήταν ότι το συγκεκριμένο εκείνο άγαλμα φαινόταν πραγματικά αρχαίο. Έμοιαζε να περιβάλλεται από ένα είδος παράξενης δύναμης, από κάτι σαν αόρατο πεδίο βαρύτητας που το έκανε να φαίνεται μεγαλύτερο από ότι ήταν πραγματικά. Φαινόταν επίσης να επηρεάζει το περιβάλλον του με παράξενο τρόπο. Το ψιθύρισμα του αέρα ανάμεσα στις φυλλωσιές των δέντρων είχε αποκτήσει ξαφνικά μια συνωμοτική ποιότητα ενώ ο χορός των κόκκων της γύρης με τις ακτίνες του ηλίου έμοιαζε να έχει φορτιστεί με μια ένταση που δεν υπήρχε προηγουμένως.

-“Το έφερε και το τοποθέτησε σ' αυτό το σημείο ένας απ' τους ιδιοκτήτες του κάστρου, πριν από διακόσια χρόνια περίπου. Λέγεται ότι ήταν φιλέλληνας και ότι το ανακάλυψε σε κάποιο ταξίδι που έκανε στην Αρκαδία, ανάμεσα στα ερείπια κάποιου πολύ αρχαίου ναού. Οι ντόπιοι πιστεύουν ότι απεικονίζει κάποια νεράιδα που βασιλεύει σε αυτό το δάσος και πραγματοποιεί ευχές!”

-“θα μπορούσες να μου αναφέρεις κάποιο συγκεκριμένο παράδειγμα σε παρακαλώ;”

-”Πολύ ευχαρίστως!” της απάντησε ο Ιαν γελώντας δυνατά. Η Χριστίνα τον κοίταξε με προσδοκία. Εκείνος χάιδεψε το λοβό του δεξιού του αυτιού, μια χειρονομία που ήξερε πως έκανε κάθε φορά που ένιωθε αμηχανία. Η περιέργεια της κεντρίστηκε ακόμα περισσότερο:

-”Λοιπόν;” επέμεινε.

Ο Ίαν, εξακολουθώντας να έχει περασμένο το χέρι του γύρω από τους ώμους της, την έφερε ακριβώς μπροστά απ' το κιτρινισμένο άγαλμα. Εκεί, στάθηκαν ακίνητοι, παρατηρώντας το πρόσωπό του που βρισκόταν ένα κεφάλι περίπου πιο ψηλά απ' το δικό του. Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι ο Ιαν ήταν τουλάχιστον 1.88 εκατοστά ψηλός, η Χριστίνα αναγκάστηκε να γύρει προς τα πίσω για να το περιεργαστεί. Ο Ίαν πλησίασε τα χείλη του στ' αυτί της και της ψιθύρισε συνωμοτικά:

- “'Ενα χρόνο ακριβώς πριν σε γνωρίσω, ένα πρωινό ακριβώς σαν κι αυτό, ζήτησα και εγώ απ' το άγαλμα να πραγματοποιήσει μια επιθυμία μου, και εκείνο το έκανε!”

Η Χριστίνα σκίρτησε και τον κοίταξε κατάματα. Το βλέμμα της βυθίστηκε μέσα στα γαλανά του μάτια που την κοίταζαν χαρούμενα και γλυκά, σαν ηλιόλουστες θάλασσες.

- “Δηλαδή;”

Εκείνος την πήρε απ' το χέρι και κάθισε μαζί της πάνω στις πελώριες ρίζες ενός απ' τα αρχαία δέντρα που περικύκλωναν το ξέφωτο. Την έβαλε να καθίσει στα πόδια του και τύλιξε τα χέρια του γύρω απ' τη μέση της. Εκείνη βρέθηκε να τον κοιτάζει κατάματα, το πρόσωπό του με το ψηλό μέτωπο τα φωτεινά μάτια και τη δυνατή μύτη, λίγα μόλις εκατοστά πιο μακριά απ' το δικό της.

- “Ήταν καλοκαίρι,” άρχισε να της λέει, “και είχα μόλις ολοκληρώσει το τελευταίο έτος των σπουδών μου.”

- “Στην αρχαιολογία!” πρόσθεσε εκείνη για να του δώσει να καταλάβει ότι τον παρακολουθούσε προσεκτικά.

- “Ακριβώς,” τη διαβεβαίωσε τρίβοντας τη μύτη του πάνω στη γούβα που έκανε ο λαιμός της στο σημείο που ενωνόταν με το στήθος της. Είχε ακούσει πως αυτό το σημείο ονομαζόταν το βαθούλωμα της Αφροδίτης. Σίγουρα πάντως το άγγιγμα του κατάφερε να την κάνει να ριγήσει.

- “Και μετά τι έγινε; ” του ψιθύρισε προσπαθώντας να παραμείνει συγκεντρωμένη σε αυτά που της έλεγε αν και η ζεστή του ανάσα που τη χάιδευε ρυθμικά στα μάγουλα και στα χείλη, ελάχιστα τη βοηθούσε ως προς αυτό.

- “Δεν ένιωθα καθόλου ευτυχισμένος,” την πληροφόρησε ο Ιαν μιλώντας χαμηλόφωνα. Τα χείλη του άρχισαν να εξερευνούν τους λοβούς των αυτιών της πράγμα που έκανε τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα.

- “Πως έτσι;” τον ρώτησε, κάπως ξέπνοα, καθώς η αναπνοή της είχε αρχίσει να ζωηρεύει παρά τη θέλησή της.

- “Ένιωθα άδειος, ελλιπής,” της διευκρίνισε, “αλλά ένα ωραίο πρωί, έχοντας περάσει ολόκληρη τη νύχτα άυπνος και στριφογυρίζοντας στο κρεβάτι μου, κατάλαβα το λόγο.”

- “Και ποιος ήταν αυτός ο λόγος;” ήταν η επόμενη ερώτηση που κατάφερε να του κάνει. Το σώμα της είχε κολλήσει πάνω στο δικό του καθώς τα έμπειρα χάδια του είχαν αρχίσει να την αναστατώνουν. Ήταν απίστευτο το πως κατάφερνε να την ξελογιάζει κάθε φορά. Ήταν μια μορφή μαγείας. Όποτε την άγγιζε μ' αυτόν τον τρόπο, την μεταμόρφωνε σε μια φρενιασμένη μαινάδα που έχανε τον έλεγχο του εαυτού της και του παραδιδόταν ολοκληρωτικά.

- “Ήμουν μόνος,” της εξήγησε ο Ιαν ο οποίος είχε αρχίσει τώρα να την φιλάει στα μάγουλα, στο πηγούνι και στα χείλη, ανάλαφρα, σαν να την τσιμπολογούσε. Η Χριστίνα έκλεισε τα μάτια της συνεπαρμένη και ευχήθηκε να μην σταμάταγε ποτέ.

- “Και τι έκανες γιαυτό;”

Εκείνος γέλασε απαλά και τα μακρυά του δάχτυλα χάιδεψαν τη βάση της σπονδυλικής της στήλης με κυκλικές κινήσεις, στέλνοντας μικρές ηλεκτρικές εκκενώσεις σε όλη της την πλάτη που την έκαναν να τρεμουλιάσει.

-“Αποφάσισα να κάνω ένα ταξίδι,” της απάντησε με ύφος προσποιητά πομπώδες, “Αποφάσισα να ξαναεπισκεφτώ τη Σκωτία και να κάνω καινούργιες γνωριμίες!”

Η Χριστίνα άνοιξε τα μάτια της, ξεκόλλησε από πάνω του και του έριξε ένα βλέμμα που ήταν φορτωμένο με βαριές υποψίες:

-“Μπα; Και τι είδους γνωριμίες θέλησες να κάνεις;”

Εκείνος γέλασε δυνατά, διασκεδάζοντας με την ανήσυχη έκφραση που είχε θρονιαστεί στο πρόσωπό της. Του άρεσε πολύ να την πειράζει. Η Χριστίνα τύλιξε τα δάχτυλά της γύρω απ' τα ανοιχτόχρωμα μαλλιά του και έκανε πως ετοιμαζόταν να τα τραβήξει αλύπητα.

-“Γνωριμίες ρομαντικές και ονειρεμένες!” της ανακοίνωσε μελοδραματικά.

-“Έπρεπε να το φανταστώ!” του απάντησε κοφτά και έκανε μια κίνηση να ξεφύγει απ' την αγκαλιά του και να σηκωθεί όρθια, “και τι σε κάνει αγαπητέ μου να νομίζεις ότι ενδιαφέρομαι να μάθω για τις ερωτικές σου κατακτήσεις;”

Ο Ίαν δεν την άφησε ν΄απομακρυνθεί από κοντά του. Την έσφιξε στα μπράτσα του και εκείνη ανακάλυψε ότι δεν μπορούσε να κάνει ρούπι. Όχι ότι την πείραζε ιδιαίτερα αυτό το γεγονός, αλλά, όσο να' ναι, ένιωθε ότι όφειλε να κρατήσει και κάποια προσχήματα.

- “Δηλαδή, δεν ενδιαφέρεσαι;” τη ρώτησε γελώντας ακόμα σαν σκανταλιάρης έφηβος. Η Χριστίνα τον κοίταξε καλά-καλά, χωρίς να μιλήσει, απολαμβάνοντας την παιχνιδιάρικη λάμψη των ματιών του. Έμοιαζαν με δίδυμα πετράδια που τα έλουζε ένας γαλάζιος ήλιος. Υπήρχαν κι άλλοι άνθρωποι με τόσο υπέροχα μάτια; αναρωτήθηκε νοερά. Ή μήπως ήταν η αγάπη που είχε ξυπνήσει μέσα της και τον έκανε να μοιάζει με θεό;

Εξερεύνησε τα μαλλιά του με τα δάχτυλά της, υιοθέτησε ένα ύφος προσποιητής παραίτησης και κούρνιασε σαν πουλί πάνω στο στήθος του, παίζοντας το ρόλο της υποταγμένης συζύγου:

- “Τουλάχιστον, μην μου περιγράψεις όλες τις λεπτομέρειες”, γουργούρισε σαν καλοθρεμμένη περιστέρα.

-“Έστω!” της απάντησε εκείνος με το αυτάρεσκο ύφος ενός καλοπροαίρετου δεσπότη που έδειχνε έλεος στον ηττημένο του υπήκοο: “Ένα βράδυ λοιπόν,” ξεκίνησε να της λέει μ' έναν τόνο στη φωνή του που θύμιζε εξασκημένο παραμυθά, “νοίκιασα ένα δωμάτιο στο κάστρο, στο ίδιο αυτό κάστρο που θα μείνουμε απόψε, και αποφάσισα να εξερευνήσω αυτό εδώ το δάσος. Ήταν μια νύχτα του μεσοκαλόκαιρου, ακριβώς σαν την χθεσινή. Ο ουρανός έλαμπε ρόδινος και γαλάζιος. Το δάσος ήταν μισοφωτισμένο και μυστηριακό και τούτο δω το άγαλμα έμοιαζε να λάμπει μ' ένα δικό του φως. Ήξερα για τις δοξασίες που το περιέβαλλαν γιατί είχα μιλήσει με κάποιους ντόπιους όταν είχα ζητήσει οδηγίες για το πως να βρω το κάστρο. Γονάτισα λοιπόν μπροστά του και το παρακάλεσα να με βοηθήσει, να φέρει στη ζωή μου τη μια και μοναδική γυναίκα που θα έδιωχνε την μοναξιά μου μακρυά και θα μ' έκανε ευτυχισμένο!”

-“Και την βρήκες αυτή τη γυναίκα;” τον ρώτησε εκείνη.

-“Θα σου πω. Αλλά πρώτα θα σου μιλήσω για το παράξενο γεγονός που μου συνέβη αφού τελείωσα την προσευχή μου. Που λες, σύμφωνα με τις ιστορίες που μου είχαν πει οι ντόπιοι, για να πραγματοποιήσει η νεράιδα μια ευχή, θα πρέπει αυτός που την παρακαλάει να της δώσει κάτι για αντάλλαγμα. Ένα προσωπικό του αντικείμενο ας πούμε. Και όταν η ευχή του πραγματοποιηθεί, η νεράιδα του το επιστρέφει για να του δείξει ότι έλαβε αυτό ακριβώς που είχε ζητήσει. Που λες λοιπόν, όταν επέστρεψα στο κάστρο, ανακάλυψα κάτι περίεργο!”

-“Τι πράγμα;”

-“Ένα απ' τα κουμπιά του πουλόβερ που φορούσα, είχε κάνει φτερά! Ποτέ δεν κατάλαβα πως το έχασα!” Η Χριστίνα ανασήκωσε το κεφάλι της και τον κοίταξε ρεμβαστικά. Εκείνος είχε στυλώσει το βλέμμα του στο άγαλμα και το κοίταζε με ύφος απορροφημένο, σαν να άκουγε τους ψίθυρους ενός άλλου κόσμου. Ενός σύμπαντος εντελώς ξένου προς εκείνη. Της φάνηκε ότι βρισκόταν πολύ μακριά της, ότι την είχε ξεχάσει ολοκληρωτικά. Ένα κρύο ρεύμα αέρα χάιδεψε την πλάτη της και εκείνη ανατρίχιασε άθελά της.

-“Τι πρέπει να κάνει μια γυναίκα για να σε κάνει ευτυχισμένο;” του ψιθύρισε, “Τι άλλο θα μπορούσε να σου δώσει εκτός απ' τον εαυτό της;” Ό Ίαν την κοίταξε και έσμιξε τα φρύδια του με περίσκεψη. Τα χείλη του μετατράπηκαν σε μια ευθεία γραμμή και το μέτωπό του γέμισε με κάθετες ρυτίδες περίσκεψης. Τα μάτια του συννέφιασαν και μεταμορφώθηκαν σε γκρίζες θάλασσες γεμάτες στοχασμούς.

-“Μια οικογένεια,” της απάντησε με σιγουριά, “θα ήθελα να κάνει μαζί μου μια οικογένεια! Να μου χαρίσει ένα γιό!”“Πάντα ήθελα ν' αποκτήσω ένα παιδί!” Η Χριστίνα έκλεισε τα μάτια της σφιχτά, σαν να είχε δεχτεί ένα ηχηρό χαστούκι. Ένα διαβρωτικό κύμα πίκρας ξεχύθηκε μέσα της.

Ξέφυγε απ' την αγκαλιά του και στάθηκε όρθια. Του γύρισε την πλάτη γιατί δεν ήθελε δει το πρόσωπό της. Ένιωσε παγωμένη, σαν να την κυρίευαν τα πρώτα συμπτώματα μιας βαριάς αρρώστιας.

Ο Ίαν παρέμεινε καθισμένος στις ρίζες του δέντρου και την κοίταξε χωρίς να μιλήσει. Μπορούσε να νιώσει το βλέμμα του να καρφώνεται στην πλάτη της σαν μεγεθυντικός φακός, γεμάτο απορία, αλλά της ήταν αδύνατον γυρίσει το πρόσωπό της, να τον κοιτάξει κατάματα και να του φανερώσει τη σκληρή αλήθεια. Και ταυτόχρονα ένιωσε φοβισμένη, κυριευμένη από ένα σκοτεινό κύμα αγνού τρόμου καθώς καταλάβαινε ότι για πρώτη φορά, μια βαθιά ρωγμή είχε εμφανιστεί ανάμεσά τους.

-“Σου συμβαίνει κάτι;” τον άκουσε να τη ρωτάει. Της φάνηκε ότι η φωνή του ήχησε απόμακρη, σαν να ερχόταν από πολύ μακριά, “Είπα κάτι που σε στεναχώρησε;” Η χροιά της ανησυχίας που τη χρωμάτιζε την έκανε να τρεμουλιάσει.

-Αποφάσισε τότε, μέσα σε μια απειροελάχιστη στιγμή υπερφυσικής σχεδόν διαύγειας, να μην του καταστρέψει εκείνη την όμορφη στιγμή. Θα του έλεγε την αλήθεια αργότερα, όταν θα επέστρεφαν στην Ελλάδα. Αλλά εκείνο το μαγεμένο δάσος με τα υπέροχα δέντρα και το αρχαίο άγαλμα της Άρτεμης έπρεπε να μείνει αμόλυντο απ' την ασχήμια της πραγματικότητας. Καμπύλωσε τα χείλη της σ΄ένα προσποιητό χαμόγελο και στράφηκε για να τον αντικρίσει, όταν πρόσεξε για πρώτη φορά κάτι ασυνήθιστο. Έμεινε ακίνητη και κοίταξε τις κορφές των πανύψηλων δέντρων που περικύκλωναν το ξέφωτο σαν πράσινοι θεοί.

- Ο ουρανός είχε αλλάξει. Γκρίζα σύννεφα έκρυβαν το φως του ήλιου και κάλπαζαν φορτωμένα με τις ψιχάλες κάποιας ορμητικής βροχής. Μια μακρινή βροντή πλατάγισε πάνω απ' τις κορφές του δάσους. Ο αέρας γέμισε με στατικό ηλεκτρισμό και το χορτάρι που κάλυπτε το ξέφωτο θρόισε αναστατωμένο.

Η Χριστίνα κοίταξε τον σύζυγό της και πήρε μια βαθιά ανάσα για να του πει κάτι, κάτι κοινότυπο και καθησυχαστικό. Ξαφνικά όμως την τύφλωσε ένα διαπεραστικό φως, μια λευκή έκρηξη. Και μετά τον είδε να να πετάγεται όρθιος και να τρέχει προς το μέρος της με μια έκφραση τρόμου απλωμένη στο πρόσωπό του.

Ανοιγόκλεισε τα μάτια της νιώθοντας εντελώς αποπροσανατολισμένη. Κάτι παράξενο συνέβαινε. Το δάσος είχε γίνει κατασκότεινο. Ο ουρανός ήταν κατάμαυρος, τα δέντρα είχαν μεταμορφωθεί σε σκοτεινές σιλουέτες που υψώνονταν γύρω της σιωπηλά σαν τρισδιάστατα αποτυπώματα από συμπαγές μελάνι. Μια λευκή ομίχλη σέρνονταν πάνω στο χορταριασμένο έδαφος, ένα πηχτό στρώμα υδρατμών που φωσφόριζε παράξενα και σκόρπιζε γύρω της ένα αχνό γαλαζωπό ημίφως. Η ησυχία που την περιέβαλλε ήταν βαριά και ακίνητη σαν τάφος. Επιπλέον, ήταν εντελώς μόνη. Ο Ίαν είχε γίνει άφαντος και μαζί του το ξέφωτο και το άγαλμα της Άρτεμης. Βρισκόταν χαμένη σε κάποια άγνωστη γωνιά του αρχαίου δάσους.

Άρχισε να περπατάει άσκοπα ανάμεσα στους τεράστιους κορμούς, μόνη και έρημη και κυριευμένη από ένα τυφλό κύμα αγωνίας που όσο πήγαινε και μεγάλωνε. Δεν μπορούσε να καταλάβει τι ακριβώς ήταν αυτό που της είχε συμβεί, αλλά σίγουρα ήταν κάτι το αφύσικο και το πολύ άσχημο. Ξαφνικά άκουσε παιδικά γέλια και φωνές να έρχονται από μακριά. Έμεινε ακίνητη και τέντωσε τα αυτιά της απορημένη. Μια από τις φωνές ήταν σίγουρο ότι ανήκε στον Ίαν.

Θ' αναγνώριζε τη φωνή του ακόμα και αν βρισκόταν ανάμεσα σ' ένα πλήθος χιλίων ανθρώπων που φώναζαν υστερικά. Οι γνώριμες διακυμάνσεις της, την έκαναν να χαμογελάσει άθελά της. Αναθάρρησε. Ξανάρχισε να περπατάει, με βήμα γοργό αυτή τη φορά, να τρέχει σχεδόν προς την κατεύθυνση των φωνών. Και τότε αντίκρισε ένα φως και μετά βρέθηκε στις παρυφές του ξέφωτου με το άγαλμα της θεάς.

Και σ΄εκείνο το σημείο σταμάτησε έκθαμβη, σχεδόν τρομαγμένη:

Γιατί το ξέφωτο, σε αντίθεση με το υπόλοιπο δάσος που ήταν βυθισμένο μέσα σ' εκείνο το πνιγηρό σκοτάδι, απλωνόταν μπροστά της λουσμένο στη λάμψη ενός ανοιξιάτικου απομεσήμερου. Το άγαλμα της Άρτεμης έστεκε αγέρωχο στο κέντρο του, λάμποντας σαν να ήταν φτιαγμένο από κεχριμπάρι ενώ στα πόδια του, γύρω απ' το γρανιτένιο βάθρο του, κάθονταν τρία ανθρώπινα πλάσματα: Μια όμορφη γυναίκα με μακριά κόκκινα μαλλιά, ένα μικρό αγόρι και ο Ίαν. Έμοιαζαν πολύ ευτυχισμένοι. Ο Ίαν καθόταν σταυροπόδι πάνω στο σμαράγδινο χορτάρι και δίπλα του, με τα πόδια της διπλωμένα, είχε κουρνιάσει η κοκκινομάλλα γυναίκα. Εκείνος την είχε τυλίξει με τα χέρια του και το πηγούνι του αναπαυόταν πάνω στο δεξί της ώμο. Χαμογελούσαν και παρακολουθούσαν το αγοράκι που είχε τα κόκκινα μαλλιά της μητέρας του και τα γαλανά μάτια του Ιαν να προσπαθεί να περπατήσει πάνω στο χορτάρι. Παραπατούσε ακόμα, αλλά κάθε φορά που έκανε ένα βήμα τσίριζε όλο χαρά. Φορούσε ένα λευκό ρουχαλάκι και κούναγε τα χεράκια του πέρα-δώθε προσπαθώντας να μη χάσει την ισορροπία του.

Το βλέμμα της Χριστίνας που παρακολουθούσε εκείνη τη σκηνή κρυμμένη στο σκοτάδι σαν αγρίμι, καρφώθηκε πάνω στο πρόσωπο του συζύγου της.

Εκείνος κοίταζε το αγοράκι μ' ένα βλέμμα που ξεχείλιζε από αγάπη, χαρά και περηφάνεια. Μετά η γυναίκα τον φίλησε στο στόμα, αυτός της ανταπέδωσε το φιλί και εκείνη σηκώθηκε όρθια και πλησίασε το παιδί. Το πήρε στην αγκαλιά της και του το πρόσφερε. Εκείνος το αγκάλιασε με λαχτάρα, το παιδί τύλιξε τα χεράκια του γύρω από το λαιμό του και τον φίλησε στο μάγουλο. Μια ευτυχισμένη οικογενειακή σκηνή. Η Χριστίνα συνέχισε να τους παρακολουθεί μαγνητισμένη, δέσμια μιας έλξης που δεν μπορούσε να υπερνικήσει. Τους είδε ν' απλώνουν στο χορτάρι ένα καρό τραπεζομάντιλο, να βγάζουν από ένα ψάθινο καλάθι τάπερ και σακούλες με φαγητό, να μιλάνε μεταξύ τους και να γελάνε, να αγκαλιάζονται και να παίζουν λουσμένοι σ' εκείνο το χρυσαφένιο φως της ευτυχίας που εκείνη δεν μπορούσε να αγγίξει.

Ένιωσε τότε την καρδιά της να πλημμυρίζει σιγά-σιγά από έναν γλυκό πόνο που τη σκότωνε. Αλλά δεν μπορούσε να πάψει να κοιτάζει τον Ίαν, την ευτυχισμένη μακαριότητα που βασίλευε στο πρόσωπό του, να παρατηρεί τα γαλάζια του μάτια που έλαμπαν από χαρά και περηφάνια καθώς έπαιζε μ' εκείνο το αγοράκι που είχε καταλάβει πια ότι ήταν ο γιος που πάντοτε ήθελε ν' αποκτήσει. Τον έβλεπε να απολαμβάνει τις χαρές που εκείνη δεν θα μπορούσε ποτέ να του προσφέρει, την ευτυχία μιας εναλλακτικής πραγματικότητας στην οποία εκείνη δεν θα μπορούσε να ανήκει ποτέ.

Αλλά εκείνος έμοιαζε τόσο ευτυχισμένος! Τόσο ολοκληρωμένος καθώς λουζόταν στην αγάπη εκείνης της γυναίκας και του μικρού παιδιού!

Η Χριστίνα ένιωσε απίστευτα μόνη, αποκομμένη, μια παρείσακτη. Έμοιαζε με άγριο ξωτικό της νύχτας που παρακολουθούσε το ηλιόλουστο ξέφωτο κρυμμένο στις σκιές του δάσους του που ήταν και η αιώνια φυλακή του. Ξαφνικά κατάλαβε ότι δεν άντεχε να παρακολουθεί άλλο εκείνη την όμορφη σκηνή. Σηκώθηκε όρθια, γύρισε την πλάτη της στο φως του ανοιξιάτικου ήλιου και βυθίστηκε στις μαύρες σκιές. Τα πόδια της βυθίστηκαν στο χορτάρι που φωσφόριζε στρωμένο με την παράξενη λευκή ομίχλη και εκείνη άρχισε να περπατάει ανάμεσα απ' τα τεράστια δέντρα που υψώνονταν γύρω της σαν υπνωτισμένη. Τα μάγουλά της μουσκεύτηκαν από παγωμένα δάκρυα αλλά δεν μπήκε στον κόπο να τα σκουπίσει. Το μόνο που ήθελε ήταν να χαθεί μέσα στις σκιές. Κάποια στιγμή όμως άρχισε να τρέχει ξέφρενα, μακριά, παλεύοντας να ξεφύγει από εκείνες τις εικόνες που απειλούσαν να την πνίξουν.

Και τότε παραπάτησε, το έδαφος γλίστρησε κάτω απ' τα πόδια της και εκείνη βρέθηκε πεσμένη καταγής, πάνω στο κρύο και υγρό χορτάρι με τις μπλε καμπανούλες που έλαμπαν παράξενα και της χάιδευαν τα μάγουλα και τα χείλη με τα παγερά τους πέταλα.

Ένιωσε ότι κάποιος ή κάτι την παρακολουθούσε. Ανασήκωσε το κεφάλι της και αντίκρισε μια γυναίκα με μακριά μαύρα μαλλιά και φωτεινά πράσινα μάτια που την κοίταζε μ΄ένα βλέμμα που ακτινοβολούσε γεμάτο δύναμη και σοφία.

Την αναγνώρισε αμέσως. Ήταν η θεά που απεικόνιζε το άγαλμα. Η Άρτεμη. Η θεά του δάσους. Αλλά τώρα είχε ζωντανέψει και την πλησίαζε με γοργά και ανάλαφρα βήματα.

Το πανέμορφο πρόσωπο της αρχαίας θεάς έγειρε από πάνω της και η Χριστίνα την κοίταξε κατάματα. Τα μάτια της, της φάνηκαν απέραντα, απεριόριστα σαν πράσινα λιβάδια που εκτείνονται μέχρι τους πρόποδες μακρινών και πανύψηλων βουνών.

Μια άηχη ερώτηση σχηματίστηκε μέσα τους:

“Τι θέλεις να κάνεις τώρα;”

Η Χριστίνα ψιθύρισε, πιο πολύ στον εαυτό της παρά στην πανώρια οπτασία που την παρατηρούσε σιωπηλή:

-“Θέλω να φύγω. Να φύγω μακρυά του.”

“Δεν τον αγαπάς;”

“Πιο πολύ και απ' την ζωή μου την ίδια,” της απάντησε αυθόρμητα η Χριστίνα, “αλλά γιαυτό και πρέπει να φύγω.”

Μια βουβή απορία, κάτι σαν ξάφνιασμα έλαμψε για μια στιγμή στην πράσινη απεραντοσύνη των υπερφυσικών εκείνων ματιών.

“Τον είδα στο ξέφωτο και είναι ευτυχισμένος,” της εξήγησε η Χριστίνα. “Δεν θέλω να σταθώ εμπόδιο σε αυτό”. “Αν τον αφήσω να μείνει με αυτή την άλλη γυναίκα, εκείνη θα του χαρίσει το παιδί που τόσο λαχταράει και αυτός θα είναι ευτυχισμένος. Προτιμώ να ζήσω μόνη και δυστυχισμένη παρά να του στερήσω αυτό το δικαίωμα.”

Η Άρτεμη την κοίταξε χωρίς να κινηθεί. Μετά της χαμογέλασε, ένα παράξενο πλατύ χαμόγελο που μεταμόρφωσε το πρόσωπό της σαν τον ήλιο που φωτίζει τον ουρανό όταν διαλύονται τα σύννεφα.Έσκυψε και τοποθέτησε ένα μικρό αντικείμενο στα χέρια της Χριστίνας, ένα ελαφρύ και στρογγυλό πραγματάκι. Ένα κουμπί.

“Τίποτα δεν διαρκεί για πάντα” της είπε “γιατί τα πάντα τα καταπίνει ο πατέρας χρόνος. Αυτό είναι που κάνει πολύτιμη τη ζωή για σας τους θνητούς, το εφήμερο όλων των πραγμάτων.”

Και μετά εξαφανίστηκε. Και μαζί της εξαφανίστηκε και το σκοτεινό δάσος, τα γαλάζια λουλούδια του που έλαμπαν παράξενα, και ο κατάμαυρος ουρανός.

Η Χριστίνα άνοιξε τα μάτια της και βρέθηκε ξαπλωμένη σ΄ένα σιωπηλό δωμάτιο, μόνη, σκεπασμένη με μια λεπτή κουβέρτα. Έξω έβρεχε γιατί χοντρές στάλες βροχής έπεφταν πάνω στο γυαλί ενός μεγάλου παράθυρου.

Αντίκρισε ένα μεγάλο κρεβάτι με τέσσερις κολώνες, ένα τοξωτό παράθυρο με παλαιικές κουρτίνες και μια δρύινη ντουλάπα.

Αναγνώρισε το δωμάτιο που είχαν νοικιάσει στον πύργο. Είχε επιστρέψει στον πολιτισμό, μακριά απ' το εφιαλτικό δάσος. Πίσω από μια μισάνοιχτη πόρτα, την πόρτα που έβγαζε στο μπάνιο, ακούγονταν ο θόρυβος που έκανε ένας άνθρωπος καθώς βούρτσιζε τα δόντια του.

Εκείνη ανασηκώθηκε, γλίστρησε έξω απ' το κρεβάτι και στάθηκε μπροστά απ' τον ολόσωμο

καθρέφτη που κάλυπτε το ένα φύλλο της δρύινης ντουλάπας. Της έκανε εντύπωση το πόσο χλωμό φαινόταν το πρόσωπό της στο γκρίζο φως της βροχερής ημέρας που έμπαινε απ' το παράθυρο.

Η πόρτα του μπάνιου άνοιξε διάπλατα και εκείνη αντίκρισε την ψηλόλιγνη φιγούρα του Ιαν ο οποίος, μόλις την είδε, έτρεξε προς το μέρος της και την πήρε στην αγκαλιά του. Εκείνη ανατρίχιασε καθώς ένιωσε τα δυνατά του χέρια να σφίγγονται γύρω της. Τον κοίταξε κατάματα, βυθίστηκε για μια ακόμα φορά στον γαλάζιο ωκεανό του βλέμματός του και διάβασε εκεί μέσα μια τρυφερότητα που την έκανε να πονέσει σαν μαχαιριά.

-“Νιώθεις καλύτερα σήμερα;” τη ρώτησε, “γιατί με κατατρόμαξες σ'΄εκείνο το δάσος!”

-“Τι εννοείς;” “τι μου συνέβη εκεί πέρα;”

-Ο Ίαν έμεινε σιωπηλός και το βλέμμα του περιεργάστηκε το πρόσωπό της έκπληκτο και λιγάκι φοβισμένο:

-“Κοιμάσαι από χθες το απόγευμα,” της είπε, “δεν το θυμάσαι; Στεκόσουν στο κέντρο του ξέφωτου και κάτι άστραψε πάνω απ' το κεφάλι σου, ένα λευκό φως σαν αστραπή. Και εσύ έμεινες ακίνητη, σαν παγωμένη. Αμέσως μετά άρχισε να βρέχει αλλά εσύ έμοιαζες να έχεις πέσει σε μια κατάσταση υπνοβασίας. Φερόσουν σαν να είχες χάσει κάθε επαφή με το περιβάλλον σου. Οπότε σε πήρα απ' το χέρι και γυρίσαμε στο ξενοδοχείο κακήν κακώς. Μετά ανέβασες πυρετό και φέραμε ένα γιατρό που αφού σε εξέτασε και βρήκε το σφυγμό σου φυσιολογικό, σου έδωσε πολλά αντιπυρετικά. Ευτυχώς φαίνεται ότι έκαναν τη δουλειά τους!” συμπλήρωσε μ' ένα χαμόγελο ανακούφισης.

Η Χριστίνα ξέφυγε απ΄το αγκάλιασμά του, κάθισε στο κρεβάτι και τον κοίταξε με σοβαρό ύφος. Το μυαλό της άρχισε να λειτουργεί και πάλι. Έμοιαζε με μεγαλούπολη που έχει υποστεί μπλακ-άουτ αλλά που ένα-ένα τα οικοδομικά της τετράγωνα φωτίζονται και πάλι. Η παράξενη εμπειρία που είχε ζήσει στο δάσος, το αλλόκοτο εκείνο όνειρο, αν ήταν όνειρο τελικά, ξετυλίχτηκε στο μνημονικό της με μια επώδυνη διαύγεια. Ξαναντίκρυσε τον Ιαν στο ηλιόλουστο ξέφωτο, μ΄εκείνη την άλλη γυναίκα που του είχε χαρίσει το όμορφο λευκοντυμένο παιδάκι.

-“Πρέπει να μιλήσουμε!” του είπε.

-Το σοβαρό της ύφος τον έκανε να σμίξει τα φρύδια του και να σταυρώσει τα χέρια μπροστά από το στήθος του. Έμοιαζε σαν να προσπαθούσε να προφυλαχτεί από ένα άσχημο χτύπημα. 'Έκατσε δίπλα της, πάνω στο διπλό κρεβάτι και την κοίταξε χωρίς να μιλήσει. Μια έκφραση επιφυλακτικής αναμονής έκανε τα μάτια του να σκοτεινιάσουν. Η σιωπή που απλώθηκε ανάμεσά τους γέμισε από τον κροταλιστό ήχο των σταγόνων της βροχής που έπεφταν ορμητικές πάνω στο παράθυρο και από τον μακρινό απόηχο μιας μακρόσυρτης βροντής.

-“Χριστίνα, γιατί φέρεσαι τόσο περίεργα;”τη ρώτησε, “σίγουρα νιώθεις καλά; Μήπως θέλεις να ξαναφωνάξω τον γιατρό;”

-Η καρδιά της σφίχτηκε. Εκείνη τη στιγμή μετάνιωσε που δεν του είχε μιλήσει απ' την πρώτη στιγμή, που προσπάθησε ν' αναβάλλει το αναπόφευκτο μόνο και μόνο για να μην του χαλάσει την ομορφιά του ταξιδιού.

-“Είναι κάτι που θέλω να σου πω από την πρώτη στιγμή που μπήκαμε στο αεροπλάνο.”

Ο Ίαν έσκυψε το κεφάλι και κοίταξε τα χέρια του που τα είχε διπλωμένα ακόμα πάνω στο στήθος του.

-“Έχω καταλάβει ότι υπάρχει κάτι που θέλεις να μου πεις,” της είπε με ήρεμη και απαλή φωνή, “απλά δεν προσπάθησα να σε πιέσω γιατί υπέθεσα ότι για να είσαι απρόθυμη να μου μιλήσεις θα πρέπει να έχεις κάποιο σοβαρό λόγο. Έτσι λοιπόν έκανα ότι μπορούσα για να κάνω το ταξίδι μας όσο γίνεται πιο όμορφο, και να νιώσεις άνετα.”

-΄Εσκυψε το κεφάλι του ακόμα περισσότερο και έσφιξε τα δάχτυλά του, σαν να προσπαθούσε να αντέξει κάποιον ξαφνικό πόνο. Η Χριστίνα ένιωσε να καταλαμβάνεται από έναν παράξενο πανικό. Γιατί έπρεπε να είναι τόσο καλός και προστατευτικός απέναντί της; Γιατί τόσο ιπποτικός;

Πήρε μια βαθιά ανάσα.

-“Στο αεροδρόμιο λίγο πριν μπούμε στο αεροπλάνο για Γλασκώβη, δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από την κλινική που είχα πάει για να κάνω κάτι γυναικολογικές εξετάσεις,” άρχισε να του εξηγεί.

“ Στη γραμμή ήταν ο γυναικολόγος που με είχε εξετάσει. Με πληροφόρησε ότι οι ωοθήκες μου είναι γεμάτες με ινομυώματα που θα πρέπει να αφαιρεθούν χειρουργικά. Ποτέ δεν θα καταφέρω να κάνω παιδιά. Είμαι εντελώς στείρα!”

-Ένας μορφασμός παγερής έκπληξης απλώθηκε στο πρόσωπο του Ιαν. Της φάνηκε άδειο ξαφνικά, κενό από κάθε είδους έκφραση. Τα μάτια του σκοτείνιασαν. Ένα βαρύ σύννεφο καταιγίδας μετέτρεψε το φωτεινό τους χρώμα σ' ένα γκριζωπό ημίφως.

Η πίκρα και η φριχτή αίσθηση της ματαίωσης που είχε νιώσει η Χριστίνα στο δάσος, απλώθηκε και πάλι μέσα της, χίλιες φορές πιο δυνατή. Ορίστε λοιπόν, το είχε κάνει. Τον είχε φέρει αντιμέτωπο με την άσχημη αλήθεια.

Αλλά η παγερή ακινησία που είχε απλωθεί πάνω στα ευγενικά χαρακτηριστικά του Ίαν δεν έλεγε να υποχωρήσει. Εκείνη δεν άντεχε άλλο να τον βλέπει. Σηκώθηκε απ' το κρεβάτι και στάθηκε μπροστά απ' το παράθυρο. Βύθισε το βλέμμα της στον θολό και υγρό κόσμο που απλωνόταν πέρα απ' το βρεγμένο του γυαλί και περίμενε τη συνέχεια. Η καρδιά της καλύφθηκε από ένα βαρύ σκοτάδι όταν κατάλαβε ότι εκείνος δεν έκανε καμία προσπάθεια να σηκωθεί και να την πλησιάσει, να της πει μια παρηγορητική κουβέντα έστω, μια ευγενική λέξη.

Ήταν ολοφάνερο πως όλα είχαν τελειώσει μεταξύ τους.

-Για να μην ξεσπάσει σε κλάματα μπροστά του, έκανε να πάει στο μπάνιο και να κλειδωθεί εκεί μέσα αλλά ξαφνικά, αν και μισοτυφλωμένη από καυτά δάκρυα, της φάνηκε ότι είδε τον Ιαν να στέκεται μπροστά της και να της κλείνει το δρόμο. Τον άκουσε να δίνει μια γερή κλωτσιά στην πόρτα, άκουσε την πόρτα να κλείνει μ΄έναν διαπεραστικό γδούπο και μετά ένιωσε τα στιβαρά του χέρια να την πιάνουν απ' τα μπράτσα και να την σπρώχνουν πίσω στο κρεβάτι.

-Ήταν ανώφελο να του αντισταθεί. Έκατσε πάνω στο μαλακό πάπλωμα και τον κοίταξε μέσα από μάτια που κολυμπούσαν ακόμα, έτοιμα να ξεχειλίσουν.

-“Θα ετοιμάσω τη βαλίτσα μου και θα φύγω,” του είπε κουρασμένα, “και με συγχωρείς που κατέστρεψα τις υπέροχες διακοπές σου.”

-Ο Ίαν την ταρακούνησε βίαια με τα χέρια του, και άρχισε να της φωνάζει με τόσο άγριο ύφος που σχεδόν τον φοβήθηκε. Η αυτοσυγκράτηση και η ευγένεια με την οποία αντιμετώπιζε το κάθε τι, η ψυχραιμία και η καλοπροαίρετη υπομονή που έδειχνε και που τόσο πολύ την εντυπωσίαζαν κάθε φορά, έμοιαζαν να έχουν κάνει φτερά. Τη θέση τους είχε πάρει μια πρωτοφανής οργή:

- “Μα έχεις τρελαθεί εντελώς;” κραύγασε. Η φωνή του ήταν τόσο βροντερή που της φάνηκε ότι μέχρι και τα τζάμια του δωμάτιου έτριξαν φοβισμένα.

Εκείνη τον κοίταξε βουβά, χωρίς να καταλαβαίνει.

-“Εδώ και μια βδομάδα, από τότε που ξεκινήσαμε αυτό το καταραμένο ταξίδι, κοντεύω να τρελαθώ! Σε βλέπω απόμακρη και παγερή, μια είσαι σκεφτική και μια τόσο στεναχωρημένη σαν να ετοιμάζεσαι να πεθάνεις και εγώ ο ηλίθιος νόμιζα ότι με είχες βαρεθεί και ότι έψαχνες να βρεις τρόπο να μου πεις ότι θέλεις να χωρίσουμε! Κόντευα να πεθάνω από αγωνία και προσπαθούσα με κάθε τρόπο να σε κάνω να με αγαπήσεις και πάλι αλλά εσύ τίποτα! Χαμένη στον κόσμο σου!” “Και τώρα μαθαίνω ότι απλά φοβόσουν να μου πείς ότι δεν μπορείς να κάνεις παιδια!”

Δίχως να περιμένει να ακούσει την απάντησή της, σηκώθηκε όρθιος και άρχισε να περπατάει πάνω-κάτω στο δωμάτιο. Έσφιγγε τις γροθιές του και κουνούσε το κεφάλι του πέρα-δώθε μουρμουρίζοντας οργισμένα:

- “Ε λοιπόν, ποτέ δεν θα καταφέρω να καταλάβω αυτό το μεσογειακό σου ταμπεραμέντο! Μα είναι σοβαρή συμπεριφορά αυτή για έναν ενήλικο άνθρωπο; Δεν με λυπάσαι καθόλου; Έλεος πια!”

-Η Χριστίνα άνοιξε τα μάτια της διάπλατα, τα σκούπισε και βρέθηκε αντιμέτωπη με το πρόσωπό του που είχε συσπαστεί και ήταν κατακόκκινο. Τα μάτια του άστραφταν, φορτωμένα με τις αστραπές μιας ωκεάνιας καταιγίδας.

- “Αφού ξέρω πόσο πολύ θέλεις ένα παιδί, εσύ ο ίδιος μου το είπες....” άρχισε να ψελλίζει με αποτέλεσμα ο Ιαν να ξαναρχίσει να περπατάει πάνω-κάτω στο δωμάτιο και να χειρονομεί έξω φρενών.

-“Ε, και λοιπόν; Ναι, το θέλω το παιδί αλλά τι σημασία έχει κάτι τέτοιο επιτέλους; Δηλαδή νομίζεις ότι θα προτιμούσα ένα παιδί απ' τη γυναίκα που αγαπάω πιο πολύ και απ' τη ζωή μου την ίδια;” Έμεινε ακίνητος για δεύτερη φορά και την κοίταξε με μάτια που έκαιγαν.

Η Χριστίνα τον κοίταζε σαν απολιθωμένη. Ο πάντα συγκρατημένος και αξιοπρεπής Ίαν που είχε παντρευτεί, είχε γίνει καπνός. Τώρα αντίκριζε έναν εκρηκτικό άνδρα που την κοίταζε αναψοκοκκινισμένος σαν παντζάρι, με πύρινα μάτια και στόμα που συσπώνταν έρμαιο μιας πρωτόγνωρης αγανάκτησης.

-“Δηλαδή, δεν σε πειράζει που δεν...” έκανε να τον ρωτήσει με μια φωνή που ακούστηκε αδύναμη και λεπτή σαν τρομαγμένης μαθητριούλας. Εντελώς αντίθετη με τη δική του φωνή που ήταν φορτωμένη με τόσο πάθος και δύναμη που έμοιαζε με σάλπιγγα της δευτέρας παρουσίας.

-Ο Ίαν όρμησε καταπάνω της, έπεσε γονατιστός μπροστά της πάνω στο χαλί που κάλυπτε το πάτωμα και σκούπισε με τις παλάμες των καυτών χεριών του τα μάγουλά της που ήταν ακόμα μουσκεμένα.

- “Θα στο θέσω όσο πιο απλά μπορώ,” της είπε με αργά και σταθερά: “Απλά, χέστηκα για το αν θα μου κάνεις παιδί. Εγώ εσένα θέλω, όπως ακριβώς είσαι!”

-Τον κοίταξε με γουρλωμένα μάτια. Πρώτη φορά τον άκουγε να μιλάει έτσι. Κάτι έλιωσε και έσβησε μέσα της. Κάτι κρύο σκοτεινό και άσχημο που είχε τρυπώσει σαν φίδι στην καρδιά της από τη στιγμή που είχε αντικρίσει το φωτισμένο ξέφωτο του δάσους. Τη θέση του πήρε μια γλυκιά ζεστασιά που την αγκάλιασε σαν μητρικό χάδι. Τύλιξε τα χέρια της γύρω απ' το λαιμό του και τον φίλησε με όλη της τη δύναμη, ξανά και ξανά, μέχρι που οι αναπνοές τους μεταμορφώθηκαν σε πνιχτά λαχανιάσματα και οι βροντές της καταιγίδας που ξέσπασε πάνω απ΄το κάστρο, σκέπασαν τις κραυγές του πάθους που ξέφευγαν απ' τα υγρά τους στόματα.

-Πολύ ώρα αργότερα, καθώς ξάπλωνε ξέπνοη στο κρεβάτι, μέσα στη γυμνή αγκαλιά του Ιαν που κοιμόταν εξουθενωμένος, το βλέμμα της έπεσε πάνω στο κομοδίνο που βρισκόταν δίπλα του. Πάνω στην επίπεδη επιφάνειά του, αντίκρισε κάτι που ήταν εντελώς σίγουρη ότι δεν υπήρχε πριν. Ένα μεταλλικό κουμπί. Από κάποιο πουλόβερ. Φαινόταν λασπωμένο και λιγάκι σκουριασμένο και δίπλα του υπήρχε και μια τσακισμένη ελατοβελόνα.

Το συγκεκριμένο αφήγημα αποτελεί το prequel ενός άλλου που λέγεται “Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΚΔΟΧΗ”

Η ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ

2011-06-05T22:03:00.000+03:00

Το αμφιθέατρο ήταν κατάμεστο. Όχι μόνο από νεαρούς φοιτητές και φοιτήτριες αλλά και από ανθρώπους κάθε ηλικίας που είχαν έρθει για ν΄ακούσουν τη διάλεξη του διάσημου καθηγητή. Εκατοντάδες πρόσωπα τον παρακολουθούσαν με προσήλωση, με μάτια γεμάτα θαυμασμό. 'Οπως και ήταν το σωστό εξάλλου, εφόσον ο συγκεκριμένος ακαδημαικός ήταν αυθεντία στον τομέα του και, κατά κάποιο τρόπο, ο λόγος του ήταν νόμος, όχι μόνο στην ακαδημαική, αλλά και στην ευρύτερη επιστημονική κοινότητα.

Όση ώρα μιλούσε, η σιωπή ήταν τόσο βαθιά που και καρφίτσα να έπεφτε, θα ακουγόταν σαν πυροβολισμός. Η φωνή του, ενισχυμένη από το μικρόφωνο που στεκόταν μπροστά του, πάνω στο σ' ένα κομψό podium από ανοιχτόχρωμο ξύλο, ταξίδευε μέσα στην αίθουσα ήρεμη και φορτωμένη με αυτοπεποίθηση:

- “ Καταλήγουμε επομένως στο συμπέρασμα, ύστερα από τη σειρά των επιχειρημάτων και των παραδειγμάτων που σας παρέθεσα, ότι η τρέχουσα υστερία που έχει καταλάβει τα Παγκόσμια Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης αναφορικά με τις εμφανίσεις άγνωστης ταυτότητας ιπτάμενων αντικειμένων στους ουρανούς του πλανήτη μας, τα λεγόμενα Α.Τ.ΙΑ ή UFO όπως τα αποκαλούν οι Αγγλοσάξονες γείτονές μας, δεν είναι κάτι ανεξήγητο, πρόσφατο ή ανησυχητικό. Αποτελεί απλά την πιο πρόσφατη έκφανση ενός πολιτιστικού φαινομένου που οι ρίζες του φτάνουν βαθιά πίσω στο παρελθόν. Έχει κανείς κάποια ερώτηση να μου κάνει σε σχέση με αυτό το γεγονός;”

Οπως ήταν αναμενόμενο, ένα ρεύμα ανησυχίας διέτρεξε το κοινό του. Ο διάσημος καθηγητής έπνιξε με δυσκολία ένα βαθύ χασμουρητό βαριεστημάρας. Κάθε φορά συνέβαινε το ίδιο ακριβώς πράγμα: Ύστερα από το συγκεκριμένο ερώτημα, πέρναγαν δέκα, δεκαπέντε το πολύ δευτερόλεπτα και μετά κάποιος περισσότερο τολμηρός σήκωνε δειλά-δειλά το χεράκι του και έκανε κάποια κοινότυπη ερώτηση. Εννιά στις δέκα φορές ήταν ένας νεαρός άνδρας, πράγμα που φανέρωνε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι τα πατριαρχικά πρότυπα που διαμόρφωναν την σύγχρονη κοινωνία, φαινομενικά μόνο είχαν υποχωρήσει.

Πραγματικά, ένα χέρι σηκώθηκε και αμέσως μετά ακολούθησε το άτομο στο οποίο ανήκε.

Ο καθηγητής έσμιξε τα φρύδια του κάπως ξαφνιασμένος. Αυτή τη φορά υπήρχε μια εξαίρεση στον κανόνα. Αντίκρισε μια νεαρή κοπέλα, αρκετά ελκυστική, που ήταν ντυμένη με το επιμελώς ατημέλητο στυλ που αρέσκεται ν' ακολουθεί η νεολαία.

-”Παρακαλώ, σας ακούω,” της είπε με πατρικό ύφος.

Εκείνη, πήρε στα χέρια της το μικρόφωνο που της πρόσφερε ένας τεχνικός και μιλώντας ήρεμα αλλά θαρρετά, τον ρώτησε το εξής:

- “Θεωρείτε επομένως, σύμφωνα με όλα αυτά που μας είπατε, ότι οι αναφορές όλων αυτών των ανθρώπων που μιλάνε για συναντήσεις τους με πλάσματα από άλλους κόσμους, είναι στην καλύτερη περίπτωση ψευδαισθήσεις;”

- “Αυτό ακριβώς εννοώ,” της απάντησε κοφτά, “η πρόσφατη έξαρση του φαινομένου, αποτελεί μια μεταμφίεση ενός πολιτιστικού στερεότυπου που κατά πάσα πιθανότητα, είναι τόσο παλαιό, όσο και ο ίδιος ο άνθρωπος. Σε ολόκληρη τη διάρκεια της γνωστής ιστορίας, υπήρξαν πάμπολλες αναφορές, με τη μορφή μύθων θρύλων και δοξασιών, που περιγράφουν τις σποραδικές επαφές ανθρώπων με μη ανθρώπινες διάνοιες. Στην εποχή μας ωστόσο, το φαινόμενο έχει υιοθετήσει έναν τεχνολογικό μανδύα, εξαιτίας του γεγονότος ότι η τεχνολογία είναι η κυρίαρχη κινητήρια δύναμη των σημερινών κοινωνιών. Έτσι λοιπόν, οι αρχαίοι θεοί και οι δαίμονες της μυθολογίας, οι νεράιδες και τα ξωτικά, άλλαξαν μεταμφίεση και μεταμορφώθηκαν σε υπερανεπτυγμένους τεχνολογικά εξωγήινους που έρχονται από το εξώτερο διάστημα με τα υπέρλαμπρα διαστημόπλοια τους για να μεταφέρουν μυνήματα στους ανθρώπους ή να τους υποβάλουν σε ασυνήθιστες εμπειρίες που τους μεταμορφώνουν και αλλάζουν την ψυχοσύνθεσή τους.”

- “Μα πως εξηγήτε το γεγονός ότι οι αφηγήσεις όλων αυτών των μαρτύρων, των επαφικών όπως αυτο-αποκαλούνται είναι τόσο όμοιες μεταξύ τους όσον αφορά τη δομή της εμπειρίας και τις περιγραφές των όντων με τα οποία ήρθαν σε επαφή;”

Ο καθηγητής ένιωσε ένα έντονο κύμα δυσαρέσκειας το οποίο κατάφερε με μεγάλη δυσκολία να καταπνίξει. Η πιτσιρίκα ήταν επίμονη. Ήταν ολοφάνερο ότι πίστευε σε όλες αυτές τις αηδίες για εξωγήινους και μάλλον ήταν και οπαδός όλων εκείνων των ανόητων θεωριών που μιλούσαν για παγκόσμιες συνομωσίες συγκάλυψης του φαινομένου. Το ίντερνετ είχε ξεχειλίσει από δαύτες. Αλλά δυστυχώς, αυτό ήταν ένα από τα ρίσκα των διαλέξεων που ήταν ανοιχτές για το κοινό. Όλο και κάποιος βλαμμένος ή ανισόρροπος θα ξεχώριζε ανάμεσα στο πλήθος. Από τότε που είχε συμφωνήσει με το Πανεπιστήμιο Αθηνών να παρουσιάσει αυτή τη συγκεκριμένη ενότητα των διαλέξεων κοινωνικής ψυχολογίας, δεν είχε υπάρξει ούτε μια φορά που να μην είχε έρθει αντιμέτωπος με κάποια παρόμοια περίπτωση. Απλά είχε αρχίσει να γίνεται κουραστικό.

-”Οι ομοιότητες στις οποίες αναφέρεστε, οφείλονται στην επιρροή των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης που διατηρούν το μονοπώλιο της επικοινωνίας,” της εξήγησε με υπομονετικό ύφος, “η σύγχρονη απεικόνιση των εξωγήινων, με το γκρίζο άτριχο δέρμα, το αναιμικό σώμα και το τεράστιο κεφάλι, είναι μια κακόγουστη μετεξέλιξη των ταινιών φαντασίας και τρόμου της Αμερικανικής βιομηχανίας του κινηματογράφου των μέσων του 20 αιώνα!”

Η κοπέλα τον ευχαρίστησε και ξανακάθισε στο θέση της. Πάνω που είχε νομίσει ότι είχε ξεμπερδέψει με τους ηλίθιους της βραδιάς, κάποιος άλλος σήκωσε το χέρι του, ένα μεσήλικας με κοιλίτσα και αρχές καράφλας:

- “Τι πιστεύετε ωστόσο ότι εξωθεί έναν απλό και άσημο άνθρωπο να εκθέσει τον εαυτό του στην προσοχή των άλλων με το να ισχυριστεί κάτι τόσο απίστευτο; Θέλω να πω, θέλει πολύ θάρρος για να στηθείς στα κανάλια και να πεις ότι προσγειώθηκε στην αυλή σου ένα ούφο και σ΄έκανε βόλτα μέχρι την Αφροδίτη!”

Το χονδροιδές αστειάκι του γεματούλη μεσήλικα ξεσήκωσε ένα κύμα από πνιχτά γελάκια στο ακροατήριο. Ο καθηγητής ήξερε ωστόσο πως να διατηρήσει την προσοχή του κοινού:

- “Στατιστικές μελέτες απέδειξαν ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που ισχυρίζονται ότι έχουν έρθει σε επαφή με εξωγήνους, μοιράζονται ορισμένα πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά όσον αφορά το ψυχολογικό τους προφίλ. Πρόκειται για άτομα με προσωπικότητες ευάλωτες και ασταθείς, οι οποίοι πριν από την εμπειρία τους παρουσίαζαν πολλά ψυχοσωματικά συμπτώματα άγχους ενώ ένα πολύ μεγάλο ποσοστό ισχυρίζεται ότι κατέχει παραφυσικές δυνάμεις οι οποίες ενισχύθηκαν μετά την εμπειρία τους. Πρόκειται εν ολίγοις για άτομα ψυχικά ανώριμα, τα οποία επιζητούν την προσοχή και τον σεβασμό του κοινωνικού τους περίγυρου προκειμένου να νιώσουν ολοκληρωμένα. Επιλέγουν επομένως το μονοπάτι του φτηνού εντυπωσιασμού.”

Το διάχυτο, και κάπως θυμωμένο σούσουρο που διαδέχτηκε τα λόγια του, του έδωσε να καταλάβει ότι πολλοί από εκείνους τους λεγόμενους επαφικούς, βρίσκονταν ανάμεσα στο κοινό του. Τόσο το τα καλύτερο, σκέφτηκε με αυταρέσκεια, καιρός ήταν να ακούσουν τη φωνή της λογικής από κάποιον σοβαρό άνθρωπο, μπας και ταρακουνηθούν λιγάκι και βγουν έξω από τη φυσσαλίδα της ψευδιασθησιακής τους μεγαλομανίας!

-“Κοιτάξτε,” πρόσθεσε καθώς είδε ότι το σουσουρο δεν έλεγε να υποχωρήσει, “αυτού του είδους τα κοινωνικά φαινόμενα, όπως δήλωσα και στην αρχή της διάλεξης μου, δεν είναι κάτι το καινόύργιο. Ανέκαθεν ζούσαν ανάμεσά μας άνθρωποι που δυσκολεύονταν να διαχειριστούν τις υπαρξιακές πιέσεις της καθημερινότητάς τους. Έτσι λοιπόν, έβρισκαν καταφύγιο στο όνειρο, στη φαντασίωση και σε ακραίες περιπτώσεις, στο όραμα, σε μια ψυχική κατάσταση όπου ο εσωτερικός φαντασιακός κόσμος του ασθενή βγαίνει εκτός ελέγχου και αλλοιώνει τον μηχανισμό αντίληψης των ερεθισμάτων του εξωτερικού περιβάλλοντος.

Αλλά σε χρονικές περιόδους όπου οι ανθρώπινες κοινωνίες αντιμετώπιζαν αυξημένες πιέσεις, σε περιόδους αστάθειας δηλαδή όπου η επιβίωσή τους γινόταν αβέβαιη, οι αφηγήσεις αυτών των ιδιαίτερων, ευθραστων ανθρώπων γίνονται ακουστές γιατί προσφέρουν μια εναλλακτική, πιο παρήγορητική και απλουστευτική ερμηνεία του τι ακριβώς συμβαίνει. Είναι πολύ πιο εύκολο για κάποιον να πιστεύει ότι υπάρχουν ανώτερες δυνάμεις που ασχολούνται μαζί του και τον καθοδηγούν, παρά να αποδεχτεί το γεγονός ότι είμαστε μόνοι σε αυτόν τον κόσμο και αποκλειστικά υπεύθυνοι για τις συνέπειες των πράξεών μας! Πόσο μάλλον στη σημερινή περίπλοκη και αγχωτική εποχή που τα πάντα αλλάζουν με γρήγορο ρυθμό και που τίποτα δεν είναι πλέον σίγουρο και ασφαλές. Μην ξεχνάτε για παράδειγμα, ότι τα τελευταία 80 χρόνια, από τότε που εξερράγησαν οι πρώτες ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι, το ανθρώπινο είδος ζει κάτω από την απειλή του πυρηνικού όλεθρου. Αυτό και μόνο αρκεί για να προκαλέσει τεράστιες εντάσεις στο υποσυνείδητο πολλών ανθρώπων...

Μην ξεχνάτε επίσης ότι οι άνθρωποι χρειάζονται την πίστη για να συνεχίσουν να ζουν. Χρειάζονται μια εξήγηση, μια θεωρία που όχι απλά θα τους εξηγεί για ποιο λόγο υπάρχουν αλλά που θα τους προσφέρει και ένα σκοπό στη ζωή τους, ένα νόημα, κάτι συναισθηματικά υποστηρικτικό που θα πρέπει να τους ικανοποιεί υπαρξιακά. Έτσι λοιπόν δημιουργείται ο μύθος. Αυτή είναι και η αξία του εξάλλου. Η αξία του μύθου έγκειται στο ότι ντύνει με ένα απατηλό ίσως αλλά απαραίτητο μανδύα νοήματος και ομορφιάς τη ζωή και έτσι της δίνει αξία, της προσφέρει τη δυνατότητα να υπάρξει!”

- Και τότε, για πρώτη φορά, ο καθηγητής πρόσεξε πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Το ακροατήριό του ήταν πολύ πιο ανήσυχο από ότι θα περίμενε κανείς. Πολλοί είχαν μιλούσαν στα κινητά τους τηλέφωνα με ανησυχία, αλλοί αλληλοκοιτάζονταν κατάπληκτοι ενώ υπήρχαν και κανα-δυο που έμοιαζαν έτοιμοι να βάλουν τα κλάμματα, και επρόκειτο για άνδρες και όχι για γυναίκες. Εκείνες έμοιαζαν πολύ πιο ψύχραιμες.

-- “Αν θα μπορούσα να έχω λίγη από την προσοχή σας, σε λίγο η διάλεξη τελειώνει...,” άρχισε να τους λέει όταν ξαφνικά συνέβη κάτι το πρωτοφανές: Οι ακροατές του σηκώθηκαν όρθιοι και άρχισαν να βγαίνουν βιαστικά από την αίθουσα.

-Ο καθηγητής ένιωσε να του ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Ποτέ δεν τον είχαν προσβάλει τόσο πολύ στη ζωή του. Αποφάσισε ωστόσο να διατηρήσει την ψυχραιμία του και να δείξει ανωτερότητα.

-- “Παρακαλώ, πέντε λεπτά ακόμα...”

-Κανείς δεν του έδωσε την παραμικρή σημασία. Η αίθουσα άδειασε σχεδόν μονομιάς και εκείνος έμεινε μόνος του, αγκαλιά με τις σημειώσεις του και τα άδεια καθίσματα που τον κοίταζαν τυφλά. Ανασήκωσε τους ώμους του με φιλοσοφημένο ύφος. “Εντάξει,” σκέφτηκε προσπαθώντας να παρηγορήσει τον πληγωμένο εγωισμό του, “δεν γίνεται ΚΑΘΕ φορά να κερδίζεις το κοινό σου! Υπάρχει και ένα αναπόφευκτο ποσοστό αποτυχίας, μιλώντας από την πλευρά της στατιστικής πάντα!”

-Έκλεισε το λαπ-τοπ του, το έβαλε στην τσάντα του με αργές κινήσεις, εγκατέλειψε το podium και περπάτησε καταμήκος του άδειου πλέον αμφιθέατρου μέχρι την έξοδο. Μόνο όταν πλησίασε τις δίφυλλες πόρτες του έφτασαν στ' αυτιά του εκατοντάδες κραυγές και επιφωνήματα κατάπληξης. Μα τι στο καλό συνέβαινε τέλος πάντων;

-Τάχυνε το βήμα του, άνοιξε τις πόρτες, κάλυψε την απόσταση που τον χώριζε από την είσοδο του κτιρίου του Πανεπιστημίου και βγήκε στο προαύλιο του, κάτω από το λαμπερό φως ενός μεσημεριάτικου ήλιου. Το πρώτο πράγμα που πρόσεξε ήταν ότι το προαύλιο ήταν γεμάτο με κόσμο που κοίταζε ψηλά, στον ουρανό. Και όχι μόνο το προαύλιο αλλά και ο δρόμος έξω από αυτό, και τα μπαλκόνια των γύρω πολυκατοικιών. Ακόμα και η κυκλοφορία των αυτοκινήτων είχε σταματήσει. Οι οδηγοί τους τα είχαν εγκαταλείψει, στέκονταν στη μέση του δρόμου και κοίταζαν και αυτοί τον ουρανό.

-Οπότε ο καθηγητής, λογικά σκεφτόμενος, ακολούθησε το παράδειγμα όλων των άλλων και κοίταξε και αυτός ψηλά. Και η αναπνοή του σκάλωσε για μια στιγμή γιατί ο μπλε ουρανός με τα λευκά συννεφάκια δεν ήταν άδειος. Είχε γεμίσει με ασημένια αντικείμενα, με τεράστιους ιπτάμενους δίσκους που πετούσαν αθόρυβοι σαν φαντάσματα πάνω από την πόλη και σάρωναν με τις κυκλικές τους σκιές τους δρόμους και τα σπίτια της.

-Δεν μπορούσε να το ξέρει εκείνη τη στιγμή, αλλά ζούσε την ημέρα της Επαφής, το πιο σημαντικό ορόσημο της ανθρώπινης ιστορίας. Αυτό όμως που κατάλαβε πολύ καλά, ήταν ότι όλα όσα έλεγε στην αίθουσα διαλέξεων του Πανεπιστημίου Αθηνών πριν από λίγα μόλις λεπτά της ώρας, δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ραφιναρισμένες μαλακίες.